3 januari 2012, Muscat - Oman
Ik zit er tussen in, geboren in 1956 ben ik met mijn 55 jaar net niet en net
wel een babyboomer. Ik ben geen hippie geweest, maar heb wel een tijdje in
een soort commune gewoond. Vietnam was ik tegen maar nog te jong om mee te
demonstreren. Links georiënteerd als tiener, met een PSP sticker op de
brommer die er van mijn vader (hij had een winkel) af moest, uit principiële
overwegingen de brommer uiteindelijk laten staan en gewoon weer naar school
gaan fietsen (lang voordat de duurzaamheidgekte was uitgevonden). Toen ik
kinderen kreeg werd ik ineens conservatief omdat het opvoeden dan veel
simpeler is en gaat. Principes volgen vaak de situatie waarin je verkeert.
Heel lang trots geweest dat ik babyboomer was, maar de laatste jaren
verzwijg ik het.
Is het waar dat de babyboomer een verwende graaier is, die de huizenprijs
tot ongekende hoogte heeft opgestuwd, die angstvallig vast wil houden aan
zijn pensioen, die met een archaïsch instituut als de vakbeweging elke
vernieuwing tegenhoudt?
Dat kan toch niet? Diezelfde generatie die prachtige muziek heeft
voortgebracht, die een oprecht verlangen had naar vrede. Die generatie moet
toch noch iets idealistisch hebben?
Laat ik een voorstel doen voor elke babyboomer die uitkijkt naar zijn
pensioen en ontevreden is met hoe de wereld zich ontwikkelt.
Naast vergrijzing is er vergroening, een jonge generatie stroomt de
maatschappij in. Het is een generatie die communicatief sterk is, veel
sterker dan toen wij onze eerste volwassen stappen deden. Het lijkt alsof ze
alles aankunnen, maar hadden wij rond ons 45ste een midlife crises, zij
hebben het al op hun dertigste. Hoewel ze stevig lijken, vechten er vele
tegen een sluimerende burn-out. Ik denk dat de levenservaring van de
babyboomer hier van pas kan komen en nu niet om ergens tegen te zijn, maar
door het vertalen van die levenservaring naar eigentijdse oplossingen voor
de twintiger en de dertiger.
De ontwikkelingspsycholoog
Erikson
heeft het over een aantal fundamentele crises in iemands ontwikkeling. De
jonge babyboomers zitten in de keuze tussen generativiteit en stagnatie.
Respectievelijk "het doorgeven van je levenservaring aan de volgende
generatie" versus "een gevoel van ontevredenheid over hoe alles verloopt".
Hoe je uit dit conflict komt is bepalend voor hoe je jouw pensioen zal
ervaren.
Wat de een nodig heeft zou de ander moeten doen, dit is een win-win.
2 januari 2012, Muscat - Oman
Ik schrok een beetje toen ik naar de datum van mijn vorige blog keek (22
september 2011), niet dat er niets gebeurd is, maar er lag zoveel werk op
mijn bord dat ik er niet aan toe kwam. Ik ben net aangekomen in Oman en op
de doorsnee hotelkamer is niet veel meer zinnigs te doen dan naast het lezen
van een boek een blog te schrijven.
Goed daar gaat ie ...
Ik ken iemand die werkt als projectmanager bij een bedrijf dat in zwaar weer
zit, zo zwaar weer dat ze onlangs een aantal mensen hebben moeten ontslaan
en ze gaan ook verhuizen naar een ander deel van het land. De sfeer in de
nieuwe, afgeslankte organisatie is om te snijden. Sommige werknemers
ondergaan het gelaten, weer anderen laten geen gelegenheid liggen om hun
azijn rijkelijk uit te gieten over elk oor dat in de buurt is. Het
management heeft alles fout gedaan. Maar goed, is het überhaupt mogelijk om
in zo een situatie als management geen fouten te maken?
Op Schiphol sta ik in de rij voor de veiligheidcontrole, samen met een
andere meneer vooraan. Dan komt de beambte die ons sommeert door te lopen.
De meneer kijkt boos en schudt zijn hoofd terwijl de bittere arrogantie een
poging doet om mij met het virus van chagrijn te besmetten. Ik neem het in
me op en heb de hele vlucht de tijd om hier over na te denken.
Ik land om tien uur 's avonds in Muscat en wandel naar het
autoverhuurbedrijf, achter de balie zit een jolige man die met wat bekenden
luidruchtig praat, ik begrijp niet waar ze het over hebben, maar ze hebben
lol. Dan ben ik aan de beurt, het duurt lang, ik vraag me af wat hij aan het
doen is. Hij ziet dat ik uit Nederland komt. Het duurt nog langer, hij zegt:
"ik ga het scherm veranderen" en neemt zo'n tien minuten de tijd om de
afbeelding van het bureaublad op zijn computer te veranderen. Ik onderga het
lijdzaam. Totdat hij laat zien wat hij veranderd heeft ...
EEN AFBEELDING TULPEN.
Nu mag u mij vertellen welke cultuur achterlijk is.
Reageren>>
John Hermarij |