Vergrijzing en vergroening |
||||
|
Nu verkrijgbaar:
Een op de IPMA Competence Baseline gebaseerd naslagwerk over projectmanagement.
|
3 januari 2012, Muscat - OmanIk zit er tussen in, geboren in 1956 ben ik met mijn 55 jaar net niet en net wel een babyboomer. Ik ben geen hippie geweest, maar heb wel een tijdje in een soort commune gewoond. Vietnam was ik tegen maar nog te jong om mee te demonstreren. Links georiënteerd als tiener, met een PSP sticker op de brommer die er van mijn vader (hij had een winkel) af moest, uit principiële overwegingen de brommer uiteindelijk laten staan en gewoon weer naar school gaan fietsen (lang voordat de duurzaamheidgekte was uitgevonden). Toen ik kinderen kreeg werd ik ineens conservatief omdat het opvoeden dan veel simpeler is en gaat. Principes volgen vaak de situatie waarin je verkeert. Heel lang trots geweest dat ik babyboomer was, maar de laatste jaren verzwijg ik het. Is het waar dat de babyboomer een verwende graaier is, die de huizenprijs tot ongekende hoogte heeft opgestuwd, die angstvallig vast wil houden aan zijn pensioen, die met een archaïsch instituut als de vakbeweging elke vernieuwing tegenhoudt? Dat kan toch niet? Diezelfde generatie die prachtige muziek heeft voortgebracht, die een oprecht verlangen had naar vrede. Die generatie moet toch noch iets idealistisch hebben? Laat ik een voorstel doen voor elke babyboomer die uitkijkt naar zijn pensioen en ontevreden is met hoe de wereld zich ontwikkelt. Naast vergrijzing is er vergroening, een jonge generatie stroomt de maatschappij in. Het is een generatie die communicatief sterk is, veel sterker dan toen wij onze eerste volwassen stappen deden. Het lijkt alsof ze alles aankunnen, maar hadden wij rond ons 45ste een midlife crises, zij hebben het al op hun dertigste. Hoewel ze stevig lijken, vechten er vele tegen een sluimerende burn-out. Ik denk dat de levenservaring van de babyboomer hier van pas kan komen en nu niet om ergens tegen te zijn, maar door het vertalen van die levenservaring naar eigentijdse oplossingen voor de twintiger en de dertiger. De ontwikkelingspsycholoog Erikson heeft het over een aantal fundamentele crises in iemands ontwikkeling. De jonge babyboomers zitten in de keuze tussen generativiteit en stagnatie. Respectievelijk "het doorgeven van je levenservaring aan de volgende generatie" versus "een gevoel van ontevredenheid over hoe alles verloopt". Hoe je uit dit conflict komt is bepalend voor hoe je jouw pensioen zal ervaren. Wat de een nodig heeft zou de ander moeten doen, dit is een win-win. 2 januari 2012, Muscat - OmanIk schrok een beetje toen ik naar de datum van mijn vorige blog keek (22 september 2011), niet dat er niets gebeurd is, maar er lag zoveel werk op mijn bord dat ik er niet aan toe kwam. Ik ben net aangekomen in Oman en op de doorsnee hotelkamer is niet veel meer zinnigs te doen dan naast het lezen van een boek een blog te schrijven. Goed daar gaat ie ... Ik ken iemand die werkt als projectmanager bij een bedrijf dat in zwaar weer zit, zo zwaar weer dat ze onlangs een aantal mensen hebben moeten ontslaan en ze gaan ook verhuizen naar een ander deel van het land. De sfeer in de nieuwe, afgeslankte organisatie is om te snijden. Sommige werknemers ondergaan het gelaten, weer anderen laten geen gelegenheid liggen om hun azijn rijkelijk uit te gieten over elk oor dat in de buurt is. Het management heeft alles fout gedaan. Maar goed, is het überhaupt mogelijk om in zo een situatie als management geen fouten te maken? Op Schiphol sta ik in de rij voor de veiligheidcontrole, samen met een andere meneer vooraan. Dan komt de beambte die ons sommeert door te lopen. De meneer kijkt boos en schudt zijn hoofd terwijl de bittere arrogantie een poging doet om mij met het virus van chagrijn te besmetten. Ik neem het in me op en heb de hele vlucht de tijd om hier over na te denken. Ik land om tien uur 's avonds in Muscat en wandel naar het autoverhuurbedrijf, achter de balie zit een jolige man die met wat bekenden luidruchtig praat, ik begrijp niet waar ze het over hebben, maar ze hebben lol. Dan ben ik aan de beurt, het duurt lang, ik vraag me af wat hij aan het doen is. Hij ziet dat ik uit Nederland komt. Het duurt nog langer, hij zegt: "ik ga het scherm veranderen" en neemt zo'n tien minuten de tijd om de afbeelding van het bureaublad op zijn computer te veranderen. Ik onderga het lijdzaam. Totdat hij laat zien wat hij veranderd heeft ... EEN AFBEELDING TULPEN. Nu mag u mij vertellen welke cultuur achterlijk is. John Hermarij |
|||
|
Curriculum Vitae
wiskunde, natuurkunde,
projectmanagement
Dhirata,
020 4722460 |
||||
|
|
||||
| Zit u met een brandende projectmanagement vraag? Stel hem hier>> |
|
|||
|
|
Op zoek naar een lezing over managers, organisaties en medewerkers. Over macht, politiek en geschiedenis. Over de worsteling van managers medewerkers en van medewerkers met managers. Meer>> |
|
||
