De brillen van de keizer

gepubliceerd in
najaar 2003 - Projectie

Weet u waar ik soms moe van kan worden? Dat is dat wij, projectmanagers, onze eigen importantie zo kunnen overschatten. Wel eens geprobeerd om met een groep projectmanagers een gemeenschappelijk standpunt te formuleren? Politici zijn er niets bij, die komen tenslotte nog met een verklaring waar je alle kanten mee op kunt. Maar projectmanagers?

Neem nou de discussie die we al een aantal decennia voeren over een goede projectmanagementmethodiek. Waar staan we nu? Een hele verzameling auteurs die hun gekleurde copafittende, gokittende, probaat creërende en sinds kort ook prinsheerlijke methoden aanprijzen en met een bijna sektarische overtuiging vertellen dat deze de weg tot succes zijn. Het is wachten op de volgende hausse, waar we dan met z’n allen weer als blinde paarden achteraan lopen. “Keizer wat heeft u mooie kleren aan!”. Ik word er echt moe van en ik niet alleen. Want ondanks de mooie aankleding lopen er nog steeds veel projecten in de soep. Je zou eens met al die budgethouders moeten praten.

Weet u waar ik ook moe van word? Van die enorme titelinflatie! Ik kan me de tijd nog herinneren dat we gewoon projectleider heetten. Toen op een gegeven moment iemand de naam projectmanager uitvond, wilde iedereen projectmanager heten en dat is al weer zo’n vijftien jaar geleden. Nu is er weer een nieuwe trend gaande. We willen allemaal programmamanager op ons kaartje hebben staan. Jongens en meisjes die een paar klusjes moeten managen, heten ineens programmamanager. Je houdt het toch niet voor mogelijk. Ik zie al weer uit naar de volgende klucht. Wat zou het zijn? Senior Executive Program President? Ik denk dat ik maar een protestlied ga schrijven. Waar zijn we mee bezig?

Omdat projectmanagement een uit de hand gelopen hobby van me is, bezoek ik al meer dan tien jaar met veel plezier de congressen en markten van PMI. Maar de laatste paar keren bekroop me regelmatig een déjà vu-gevoel. Het lijkt wel of we in een kringetje rondlopen en niet onder ogen kunnen zien waar het nu werkelijk om draait.

Dit jaar gaan we meervoudig kijken. Is dat zoiets als “scheel” kijken? Of bedoelen we er mee dat de projectmanager zich moet verplaatsen in zijn tegenspelers of in de belanghebbenden van het project? Maar moet dat niet in elke relatie!? Niets bijzonders dus, iedereen doet dat al. Of gaat het over het zorgvuldig omgaan met het krachtenspel in de projectomgeving? Is dat nou zo bijzonder? Al eens geprobeerd om een gezin met kinderen te runnen naast een drukke baan?

Ik kan zo ontzettend moe worden van al die discussies, dat ik de hoop wel eens verlies op echte vernieuwende ontwikkelingen in ons vakgebied. Het lijkt wel of we door alle bomen het bos niet meer zien. Want moeten we niet gewoon zorgen dat de klus op tijd geklaard wordt volgens de specificaties en binnen het budget? Zo heb ik het tenminste altijd begrepen. Daar hoef ik echt niet lang over na te denken. Dat is taal die mijn opdrachtgever spreekt. Dat begint natuurlijk met het begrijpen van de opdracht, wat wil hij en waarom heeft hij dat nodig. Daarna laat je zien dat je een vakman bent. Geen moeilijke technieken die enkel wetenschappelijke waarde hebben, maar: handen uit de mouwen, gezond verstand gebruiken en met een flinke dosis enthousiasme en relativeringsvermogen aan de slag. Ik denk dat daar het echte projectsucces vandaan zal komen.