Blogs 2008 maart

1

4

7

10

13

16

19

22

25

28

31

2

5

8

11

14

17

20

23

26

29

3

6

9

12

15

18

21

24

27

30

Ik had het bijna niet opgemerkt

Het nieuws werd overspoelt met dat wat geen nieuws is, maar met kakelende mensen die graag hun zegje willen doen. Nederland ten top, ook als je niets te zeggen hebt mag je wat zeggen.

Tussen al dat gekrakeel was er een heel ander bericht over een ontwikkeling die verontrustender is dan welke wereldreligie ook.

De topsalarissen zijn weer gestegen!

Deze hoge heren en dames die kennelijk niet rond kunnen komen van een paar ton, maar jaarlijks vele miljoenen wegslepen door het werken met geld dan niet het hunne is. De zogenaamde ondernemers met het geld van anderen en met de levens van vele trouwe medewerkers, pakken de signalen vanuit de samenleving niet op.

Vele decennia is dat ook niet gebeurd met de signalen over de moeizaam werkende multiculturele samenleving, en zie met welk een polarisatie we nu zitten. Dat is iets wat we mogelijk ook in grote organisaties zullen gaan zien.

Vorig jaar zijn er vele tienduizenden zelfstandigen zonder personeel geworden omdat ze niet langer meer in grote organisaties onder een baas willen werken. Diezelfde organisaties huren hen dan weer terug tegen een tarief dat vele malen hoger is dan het salaris dat ze daar voor verdienden.

Als de baas meer demotiveert dan motiveert dan is hij geen miljoenen waard.

Een knap staaltje risicomanagement

Het gisteren door mij aangekondigde verloren vertrouwen in de politiek heeft een bijzondere wending gekregen. Ik heb geleerd hoe je als projectmanager risicomanagement moet doen.

Zelfgenoegzaam zeggen de bestuurders: "Door onze goede maatregelen zijn er geen rellen uitgebroken." Wat kunnen wij hieruit leren?

Stap 1

Vertel je opdrachtgever dat je project een groot risico heeft, maar dat (wanneer hij jou daarvoor voldoende budget geeft) jij voldoende leiderschap kunt tonen en tegenmaatregelen kunt nemen om de vermeende ramp af te wenden.

Stap 2

Daarna ga je praten met iedereen die ook geen invloed op het risico kan hebben en zorg je ervoor dat men zich bewust wordt dat we te maken hebben met een "bijna" zekerheid dat het mis zal gaan.

Stap 3

Wanneer nu, als het zover is en het risico uitblijft, zeg je dat dit komt door jouw doortastend optreden.

Heerlijk deze logica, ik ben alleen benieuwd hoe de historici hier over honderd jaar over zullen schrijven. Waarschijnlijk niet omdat er niets maar dan ook niets van enig belang is gebeurd.

FILMNA (over FITNA)

En dan is hij er eindelijk, de climax van de langverwachte crisis waar onze bestuurders en politici de laatste maanden, als kinderen tijdens de avond voor hun schoolreisje, naar toe hebben geleefd.

De wijste woorden werden gesproken door mensen die er verstand van hadden en niet door hen die leiding hadden moeten geven aan ons volk. Met verbijstering heb ik deze door ons zelf veroorzaakte storm in een glas water waargenomen.

Wat een prachtig voorbeeld van tunnelvisie in de Haagse en Hilversumse stolp. De enige crisis die er is geweest, is die waar we in alle risicoscenario's over hebben gebrainstormd. Maar risico's zijn onzekerheden en onzekerheden hebben de neiging om niet uit te komen.

Uiteraard zullen onze 'wijze' politici nog dagen vertellen dat het niet had mogen gebeuren die film, maar ondertussen ontstaat er een veel grotere crisis:

Het was al niet veel, maar de houding en de wijze waarop bestuurders en politici hebben gereageerd, hebben het laatste beetje vertrouwen dat ik in hen had doen smelten. Het is te hopen dat ik de enige ben ...

Vrijdag 14 maart - Maar dan een week later

Vorige week ben ik op wintersport geweest en daardoor niet in staat geweest om mijn blog bij te werken. Maar ik heb hem wel geschreven, daarom krijg je hem nu.

Vandaag heb ik me op de piste met name geconcentreerd op snelheidsbeheersing. Het probleem met de bergen is dat je zonder techniek altijd wel naar beneden komt. Durf jij al van de zwarte piste af? Wat zou je antwoorden? Eigenlijk is dat een vraag die je niet moet stellen. De vraag zou moeten zijn: Kan jij al van de zwarte piste af?

Ik ben geen goede skiër, dat kan ook niet ik doe het nog maar 14 maanden, ik kom de rode piste af, maar je moet niet vragen hoe. De meeste mensen overigens maken er niet veel van, meer roetsjend en druk in de weer met het bovenlichaam, een slagveld van ijs en  sneeuwhopen achterlatend. Vandaag heb ik de reddingshelikopter twee keer zien uittrekken.

Wat is de les voor ons als projectmanagers? Er zijn blauwe, rode en zwarte projecten. Beheers je voldoende techniek om het project te managen of laat je een slagveld achter?

Woensdag 12 maart - Maar dan een week later

“Verwacht geen wonderen in twee uur les.”, zegt mijn skileraar nadat ik hem gezegd had wat ik wil leren. Goed management van verwachtingen, n.l. op voorhand je klant vertellen waar hij aan toe is. In die twee uur heb ik meer vorderingen gemaakt dan daarvoor. Gerold (mijn skileraar) is een geboren en getogen Oostenrijker, een echte bergman, daar kan je wat van leren.

Nu de link naar projectmanagementtrainingen. Verwacht geen wonderen van een vierdaagse training projectmanagement! Projectmanagement lijkt op skiën! Bij skiën heb je te maken met de bergen, het materiaal, je eigen techniek, die van anderen en het weer.  Bij projectmanagement heb je te maken met de omgeving, je instrumenten, de technieken en de onvoorspelbaarheid van alles wat je hebt gepland.

Skiën leer je door eindeloos te oefenen zodat je spieren herinneren wat ze moeten doen in bepaalde situaties. Ook projectmanagement leer op een dergelijke wijze. Oefenen met kritieke paden, met PERT, met Earned Value, maar ook met Toulmin, Hersey en Blanchard, Thomas en Kilmann. Oefenen met een ervaren projectmanager die ook goed kan trainen (met iets minder zou ik geen genoegen nemen).

Dinsdag 11 maart - Maar dan een week later

Ik zit in de lift, tegenover mij zit een jonge dame van ca. 19 jaar, aan haar ski-jack te zien is ze skileraar. Ze pakt haar Ipod en steek de oorpluggen in haar hoofd. Het zelfde zag ik gebeuren terwijl ik in de rij stond te wachten toen ik in de lift kon stappen, een jonge man die zich middels  een draagbare muziekspeler van de wereld afsloot.

Ik kan nu twee zaken doen: als knorrige vijftiger gaan klagen over ‘de jeugd van tegenwoordig’ of mezelf afvragen wat deze ontwikkeling betekent. Ik doe het laatste.

Individualiteit is een groot ding, het maakt mensen assertiever, communicatief sterker, zelfstandiger en zo kan ik er nog wel een paar aan toevoegen. De vraag die ik me stel wat betekent dit voor projectteams. Werken die nu wel efficiënter en effectiever met al die individueel ingestelde jonge mensen die onze projecten instromen. Daar heb ik zo mijn vraagtekens over.

We zien hier de contouren van een nieuwe hype die zich waarschijnlijk over tien jaar in de trainingswereld zal ontvouwen, het ontwikkelen van de competentie ‘collectivisme’. Het vermogen om te versmelten met de omgeving en feilloos aan te voelen welke rol men kan spelen in het grotere belang.

Maandag 10 maart - Maar dan een week later
In het restaurant op de piste staan de gerechten ook in het Russisch aangegeven. In de rij voor de skilift hoor je Russen. De wereld wordt steeds kleiner zijn we geneigd te zeggen.  De grenzen vervagen zeggen we.

Maar dat is natuurlijk onzin. De wereld kan niet kleiner worden en grenzen kunnen op zichzelf niet vervagen. Wereld en grenzen zijn willoze objecten die geen macht in zichzelf hebben.

De taal is een wonderlijk ding en we moeten oppassen dat we sommige begrippen zoals wereld en grenzen geen macht geven die zij niet bezitten.

Wat dacht van “Prince2 werkt niet”! Dat is net zo’n onzinnige opmerking als “Prince2 werkt.” Prince2 kan niets! Het zijn mensen die de methode toepassen die het doen, en wat zijn mensen?

Het zijn jij of ik die gebruik maken van de technieken die we in een Prince2 training aangereikt krijgen, die bepalen of iets werkt of niet. Ik ken projectmanagers die zelfs met Prince2 er een zootje van maken en ik ken projectmanagers die zonder Prince2 het ene na het andere project succesvol afronden.

De enige dingen die iets kunnen betekenen zijn mensen die leren uit hun ervaring, mensen die in de rij naar de skilift nadenken over de lessen die het leven te bieden heeft.

Mensen zoals jij en ik.

Zondag 9 maart - Maar dan een week later

We gaan in de lift naar boven, een gebied waar we nog nooit zijn geweest. Ik geloof in oefenen, dus het hele jaar door heb ik geoefend in de indoor-skihal, ik was tevreden, totdat ik bovenaan de lift, midden in de mist naar beneden moest. Ik kan een beetje skiën, ik heb geoefend, maar de praktijk is anders.

Het eerste wat ik doe, is paniekski, alles wat ik geleerd heb in de indoorhal vergeten, op kracht, verzuurde bovenbeenspieren. Vallen, opstaan. Iedereen die pas begint met skiën, kent deze ervaring. Roetsjend naar beneden.

Wat heeft dit met projectmanagement te maken? Alles.

Het grote probleem met heel veel skiërs is dat ze één keer per jaar zonder tussendoor te oefenen van de bergen af storten.

Hoeveel projectmanagers storten wel niet de strategische projectenberg af omdat ze met grenzeloze overmoed projecten doen die:

• Zij zelf niet aankunnen

• Vanwege de grootte nooit opgestart hadden mogen worden

Ik wandel al jaren in de bergen, met groot respect, zet ik voetje voor voetje op een nauwkeurig uitgezette route die ik qua techniek aankan (hoog alpine). Ik wandel beter dan dat ik ski. Maar met hetzelfde respect voor de bergen ski ik van de blauwe pistes af (beginner dus) totdat de techniek goed is, en probeer af en toe een stukje rood.

Als je je planningen nog in Excel maakt, de uren en kosten niet bijhoudt omdat je opdrachtgever geld zat heeft, dan heb je niets te zoeken op een zwaar project! Maar let wel je leert de techniek op de simpele projecten om daarna door te stomen naar de moeilijkere.

Is dat niet logisch?

Paniek

Heeft u ook zo'n moeite met projectmedewerkers die om het minste of geringste in paniek raken? Ik wel.

Den Haag heeft weer iets om zich druk over te maken. Met groot staatsmansschap maken zij zich druk over 10 minuten die nog niemand heeft beleefd.

Wist u dat een dode hond alleen leeft wanneer je er tegen trapt? Mijn petje af voor de man die dit op zijn geweten heeft, waar konden we hem ook al weer van.

Ik kan het niet meer aanhoren, risico's zoeken die er niet zijn.

Wat denkt u dat onze opdrachtgevers zouden doen wanneer we een dergelijk risicomanagement zouden voeren? Die zouden ons toch heel snel aan de kant zetten.

En in de tussentijd zijn enkele honderdduizend mensen hun aangifte opnieuw aan het invullen omdat innovatieve projecten niet die 'benefits' opleverden die dure externen beloofd hadden.

Gelukkig maar dat de economie steeds beter gaat en verwachtingen worden bijgesteld, dan is er tenminste nog iets waar we niet over klagen kunnen.

In eigen boezem

De meeste projecten om criminele jongeren weer op het rechte pad te brengen, blijken te mislukken. Althans volgens een onderzoek gedaan in één van onze grote steden.

De woordvoerder van de hulpverlenende instantie vertelt dat je niet kunt zeggen dat het aan hun ligt. Ze vinden dat ze niet de hand in eigen boezem hoeven te steken, ze doen immers hun best, er is geen schuldige.

Geen schuldige, dat niet maar wel een verantwoordelijke. Als je geld van de overheid krijgt dan ben je verantwoordelijk om te zorgen dat daar iets positiefs mee gebeurd. Als dat niet zo is, dan moet je juist wel de hand in eigen boezem durven te steken. De geldverstrekker geeft geld omdat hij resultaat wil zien, niet meer maar zeker niet minder.

Niet het proces, maar het resultaat dat telt.

Voor ons als projectmanagers is dat natuurlijk ook zo. De opdrachtgever gaat akkoord met het plan en verleent ons geld in ruil voor het beloofde resultaat. Als je dat niet haalt en komt met leuterpraat hoe moeilijk het wel niet is en dat je je uiterste best doet, dan vervangt hij jou door een ander.

Terecht!