Blogs 2008 Juli

1

4

7

10

13

16

19

22

25

28

31

2

5

8

11

14

17

20

23

26

29

3

6

9

12

15

18

21

24

27

30

Regelzetterij 2

Enige tijd geleden reageerde Ben op mijn blog. Hier volgt mijn antwoord op een aantal van zijn opmerkingen:

Ben: "Misschien is dit bericht wel vloeken in de kerk voor mensen die hun boterham verdienen binnen deze nieuwe (semi) onzekerheidsreductieindustrie."

Wat mij betreft kan er niet voldoende gevloekt worden, dat houdt ons wakker.

Ik verdien mijn boterham in het professionaliseren van projectmanagement en projectmanagers in organisaties (www.dhirata.nl) en begrijp vaak niet hoeveel budget er in opleidingen wordt gestoken zonder door te denken of er niet veel simpeler oplossingen zijn.

Voor een deel komt dat door de wijze waarop organisaties hun managers belonen. De manager heeft een ‘target’ dat hij moet halen, bijvoorbeeld "25 man op IPMA C niveau gecertificeerd", en gaat daarmee aan de slag. Opleiders bieden dan kant en klare oplossingen aan, tegen fikse tarieven.

De vraag is echter of dat het wezenlijke probleem oplost?

Het succespercentage van projecten verhogen vraagt meer dan een snelle cursus, het vraagt een verandering in de organisaties waar de projecten voor zijn.

Dat duurt meerdere jaren, maar dan zit de betreffende manager al weer ergens anders en heeft hij zijn bonus al gehad.

Regelzetterij 1

Enige tijd geleden reageerde Ben op mijn blog. Hier volgt mijn antwoord op een aantal van zijn opmerkingen:

Ben: "Kijk ik dan naar Prince1 en Prince2 en naar ITIL en naar allerhande SLA's waarmee men allerlei onzekerheden probeert in te dammen en ik lees dan in allerlei berichten dat vrijwel alle overheidsprojecten en zeker de helft van alle grote automatiseringsprojecten mislukken want te veel kosten te lange doorlooptijden en onvoldoende resultaten. Dan vraag ik mij af wat is er toch aan de hand?"
Wat is er aan de hand? Een interessante vraag, ik ben al meer dan 25 jaar in dit vak werkzaam en met lede ogen zie ik onze worsteling om grip op projecten te krijgen.
De belangrijkste reden waarom dit maar mondjesmaat lukt is, denk ik onder andere het feit DAT MENSEN HUN GESCHIEDENIS NIET KENNEN en niet achteruit blikken in hun drang om de problemen op te lossen. Het grootste succes van Prince2 is de marketing ervan. De naam is perfect: Projects in Controlled Environment. Beslissers hebben hebben dit geïnterpreteerd als Controlled Project in Our Environment. En leven in de illusie dat Prince2 gaat zorgen voor succes, dat is niet het geval want Prince2 regelt de zogenaamde controlled environment maar ten dele, ik vraag me overigens af of je de omgeving kunt beheersen.

Als zij hun literatuur gekend hadden, hadden ze geweten dat Prince2 niets maar dan ook niets nieuws heeft toegevoegd aan dat wat op dat moment beschikbaar was. Resultaat: nieuwe termen en geen vooruitgang.

Is de methode dan slecht?

Nee zeker niet, het is een hele goede methode, maar er is nog een ander feit dat het “vermeende” succes teniet doet. Om de methode goed te begrijpen moet je jezelf er eerst theoretisch in begraven, zodat de totale filosofie begrijpt. Dan pas zou je kunnen kijken wat essentieel aan de methode is. De meeste mensen doen dat niet en gaan voor het “minimum” en halen zo hun examen (vaak niet meer als Foundation) en doen vanaf dat moment hetzelfde wat ze altijd al gedaan hebben alleen gebruiken ze daar Prince2 terminologie voor.

Wat is er aan de hand? Management wil een “snelle oplossing” en Prince2 lijkt die te bieden. Professionals willen een “snelle manier” om hun examen te halen. Effect: er verandert niets. Het gaat om de houding die niet deugd.

De opdrachtgevers blues

De laatste week heb ik een aantal artikelen over opdrachtgevers gelezen, allen geschreven door projectmanagers.

Ik maak me zorgen en wel om twee redenen:

1. Er zijn nog al wat opdrachtgevers die hun rol niet serieus nemen.

2. Er zijn nog als wat projectmanagers die vinden dat de opdrachtgever hun taal moeten spreken.

Over de eerste heb ik wel vaker geschreven, dus nu maar even niet. De tweede gaat me echt te ver. Waarom moet een opdrachtgever de taal van de projectmanager spreken, sommigen van de auteurs gaan zelfs zo ver dat ze vinden dat opdrachtgevers een bepaalde methode moeten gebruiken.

Wat een onzin, als ik opdrachtgever ben dan verwacht ik dat de opdrachtnemer mijn taal spreekt en niet andersom. Ik verwacht dat als hij mijn besluiten nodig heeft, hij mij dat dan op een heldere manier uitlegt.

We hebben een probleem met opdrachtgevers, daarvan ben ik overtuigd, maar dat lossen we niet op met het bovenstaande. Nee, daarvoor hebben we projectmanagers nodig die de taal van de opdrachtgever spreken.

Wanneer heb jij je voor het laatst verdiept in je opdrachtgever?