Blogs 2009 - Januari

1

4

7

10

13

16

19

22

25

28

2

5

8

11

14

17

20

23

26

29

3

6

9

12

15

18

21

24

27

30

Nu begin ik ook een beetje bang te worden

Ik moet het niet zo hebben van al die onheilsprofeten, die dag in dag uit hun mening en ideeën over de gevaren die onze toekomst bedreigen over ons uit storten. Eigenlijk kan en wil ik me daar niet druk over maken.

Maar ik begin me nu wel een beetje zorgen te maken, niet om die profeten, maar omdat ik steeds meer mensen tegenkom die de toekomst er duister in zien. Intelligente mensen die denken dat het bergafwaarts aan het gaan is, maar ook denken dat het nooit meer omhoog zal gaan.

En nu begin ik een beetje angstig te worden, want als die mensen dat denken, dan gaat men acties ondernemen vanuit paniek en hoewel angst geen slechte raadgever is, is paniek dat wel. Dan krijgen we grote ingrepen, als je de koppen in de kranten mag geloven, dreigen er massaontslagen. De grootte van de koppen geven je het gevoel dat de helft van Nederland straks zonder baan zit, terwijl het om enkele duizenden gaat, bovendien in buitenland.

Nu moet ik denken aan al die projectmanagers, die een meningsverschil hebben met hun opdrachtgever, zouden zij hun rug recht houden? Waarschijnlijk zullen ze denken aan hun baan, of aan de verlenging van hun contract.

Ik moet denken aan grote organisaties, die duizenden externen inhuren, omdat ze kennelijk met krappe cao-salarissen en doodgereorganiseerde bedrijfsculturen niet instaat zijn om zelf goed personeel vast te houden. Waarschijnlijk zullen ze de externen wel dwingen om contracten open te breken en tarieven te verlagen.

Ik moet er eigenlijk niet aan denken .... maar gelukkig gaat elke storm uiteindelijk weer liggen, en zullen we waarschijnlijk over een jaar weer krantenkoppen lezen over een krapte op de arbeidsmarkt, over al die ouderen die er in 2009  uitgereorganiseerd werden en die we in 2010 o zo hard nodig hebben.

Crisis om bang van de worden.

Crisis goed voor u

Het zijn barre tijden voor externe projectmanagers, zo lees ik vanochtend in de krant. Veel banken eisen een tariefverlaging van 10 tot 15% en stoppen de contracten met externen. Bij mij komt dan meteen de vraag op, als dit zo makkelijk gaat, waren die projecten dan überhaupt wel nodig. Maar goed dat is het onderwerp voor een andere keer, nu wil ik iets anders over de bühne brengen.

Een belangrijke les die ik eens leerde was dat je omzet bepaald wordt door het aantal factuurabele uren en je volgende tarief door wat je in de niet factuurabele uren doet.

Wat kan je dan zoal doen wanneer je "op de bank zit"?

Een heleboel, kijk naar de topsporter, wat doet hij als hij geen wedstrijd heeft? Eindeloos oefenen met zijn techniek!

Kijk maar naar de musicus, wat doet hij als hij geen concert moet spelen? Eindeloze vingeroefeningen!

Wat doet de danseres tussen de voorstellingen in? Oefenen, oefenen en nog eens oefenen.

Wat kan je als externe projectmanager doen wanneer je even geen opdracht hebt? Oefenen, oefenen en oefenen. Start je MS Project op en oefen, koop een boek (surf>>) en vergroot je kennis op het gebied van je vak. Of ga jaarrekeningen lezen en vergroot je branchekennis.

Het grootste deel van mijn leven verslind ik boeken en vakliteratuur, het lezen gaat steeds makkelijker en sneller. Het is een vreemd soort verslaving geworden. Een dag niet gelezen is een dag professioneel niet geleefd. Mijn tarief is hoger dan ik tien jaar geleden had kunnen denken, waarom? Het waren de niet factuurabele uren die het deden.

Kortom crisis, goed voor jou.

Ethiek?

Tijdens onze trainingen komt het regelmatig voor dat ik in discussie raak met projectmanagers over het wel of niet zichtbaar maken van reserves in de planning. Ik vind het getuigen van eerlijk en professioneel projectmanagement, wanneer opdrachtgevers zicht hebben op alle reserves, of deze nu in de begroting of in de planning zitten. Veel projectmanagers die ik spreek vinden dat dom, en doen dat niet. Ik vind het een vorm van fraude!

Wanneer ik met projectmanagers vertel over de zin en onzin van een jaarrekening en wat zij daar aan hebben. Hoor ik regelmatig de opmerking dat jaarrekeningen niets zinnigs zeggen omdat het toch opgeleukt wordt en een verkeerd beeld geeft van wat er werkelijk aan de hand is.

Eerlijk gezegd kan ik mij hier best wel over opwinden, want kennelijk hechten veel projectmanagers geen waarde aan de juistheid van getallen en leuken ook zij hun rapportages op. Ethisch gezien is dat natuurlijk fout.

Maar los daarvan, als de getallen niet kloppen, dan geef je als projectmanager een belangrijk stuur uit handen. Niet doen dus, in plaats daarvan zou ik mijn rug recht houden wanneer ik te maken heb met een opdrachtgever die direct de door mij voorgestelde reserve uit de begroting haalt.

Waar zullen we het eens over hebben

Het ligt natuurlijk voor de hand dat ik vandaag mijn blog ga wijden aan de ene president die de andere opvolgt. Ik zou het dan kunnen hebben over de link die hij legde naar het verleden, de boodschap van hoop die hij uitsprak en de uitzinnige menigte die hem toejuichte.

Maar omdat iedereen dat al doet, zou mijn gekrabbel weinig toegevoegde waarde leveren op het net. Daarnaast is de tijd tussen hosanna en kruisiging meestal slechts van korte duur. Het volk, u en ik hebben een kort geheugen, liever worden we niet herinnerd aan het verleden. Vergeet niet, het merendeel (ook van de Nederlanders) was voor die oorlog, nu is het merendeel tegen.

Zo ook op onze projecten, we starten grote projecten die door het befaamde "voortschrijdend inzicht"  na enkele jaren er totaal anders uitzien dan we in aanvang dachten. Projectmanagers worden gewisseld, dure adviseurs worden ingehuurd, we gaan door en vergeten.

Hoe zou het zijn wanneer we na één, twee, drie jaar eens keken wat er over bleef van mooie beloften en overdreven business cases. Waarschijnlijk weinig, want niets is prettiger dan onwetendheid.

Maar het verschil tussen presidenten en hoger management, is dat de eerste groep niet meer herkozen wordt wanneer zij falen, terwijl de tweede blijft zitten of met een gouden handdruk het pand heel stilletjes verlaat.

Crises is goed voor je carrière

Nu we zo met z'n allen, terwijl de koopkracht omhoog gaat, in de crises zitten, valt het me op dat er in eens een heleboel zogenaamde experts er graag een schepje bovenop doen.

Mensen waarvan we vroeger nooit hoorden, vertellen ons dat het waarschijnlijk nog erger wordt dan dat we nu in onze angstigste nachtmerries beleven.

Maar waar waren deze experts ruim een jaar geleden? Waren zij toen in staat om te vertellen wat ons te wachten stond?

Nee toen vertelden zij ons waarom ouderen langer door moesten werken, en dat je gek was als je niet in aandelen belegde, en dat het goed was dat banken op het overname pad gingen, en zo kan ik nog wel een uurtje doorgaan.

Eigenlijk hebben we dit soort experts niet nodig en het zou hun sieren als ze hun mond houden. Maar ja, de doorsnee middelmatige journalist (die onze media in grote aantallen bevolken) zal gretig elk stukje negatief nieuws vergaren om zo zijn bijdrage te leveren aan het verergeren van de crises. Hiermee de experts in het zwartkijken gratis reclametijd te geven.

Als straks de economie weer omhoog gaat - en dat is nu iets wat economieën doen - dan zal men hen nog steeds herinneren als expert. Ik moet er niet aan denken met welke adviezen en gestegen uurtarieven zij ons bedrijfsleven verder verzieken. Voor deze mensen is crises kennelijk goed voor hun carrière.

Waar ik op zit te wachten is op mensen die in staat zijn om te vertellen hoe de economie zich straks omhoog gaat ontwikkelen, niet als advies, maar als voorspelling. Ik zit te wachten op mensen die iets zinnigs te zeggen hebben, niet op napraters die hun veel te grote ego ten toon willen spreiden.

Misschien hoort het wel zo

Soms heb ik een gesprek met iemand dat me dan dagen later nog bezig houdt. Zo sprak ik laatst met een jonge projectmanager die werkt bij een grote organisatie, zo'n organisatie waar de laatste tijd veel in de media over gesproken word.

Hij verbaasde zich over de vele vergaderingen en het niet behalen van resultaten. Iemand - een meer ervarener medewerker - had hem gezegd, dat er ook helemaal geen resultaten behaald moesten worden. Het ging meer om het proces dan om het resultaat.

"Misschien hoort het wel zo?" Hoor ik hem zeggen.

Deze jonge projectmanager stond op een cruciaal punt in zijn carrière, dit gegeven te accepteren en zich zo aan te sluiten bij het steeds groter wordende legioen van medewerkers die zinloos werk doen en fondsen en prioriteit weg houden van het - lijkt wel - steeds kleiner wordende legioen van hard zwoegende vakmensen die wel resultaat opleveren.

Beste lezer, laat het duidelijk zijn, los van alle moderne inzichten. Projecten leveren resultaat op, binnen afgesproken doorlooptijd, budget en kwaliteit. Niet meer, maar zeker niet minder.