Blogs 2009 - Mei

1

4

7

10

13

16

19

22

25

28

2

5

8

11

14

17

20

23

26

29

3

6

9

12

15

18

21

24

27

30

Goede bedoelingen

Veel bedrijven maken gebruik van projecten om veranderingen tot stand te brengen. Na verloop van tijd komen zij tot de conclusie dat veel goede bedoelingen niet leiden tot het halen van de ambities. Zij gaan dan professionaliseren.

Men standaardiseert het projectmanagementproces, er komen sjablonen, procedures, en meer van dit soort methodische toeters en bellen. Als dan blijkt dat ook die goede bedoelingen niet het gewenste resultaat opleveren gaat men prioriteren.

Er komt een nieuw formulier, maar nu voor resourceaanvragen. Je mag alleen gebruik maken van mensen als daar een toestemming voor is. Nu hebben we het beet ... denken we ... mooi niet. In de tussentijd wordt de sfeer er niet beter van.

Waar zit het probleem? De onderhandelingen voor resources vinden plaats tussen de lijnmanagers en de projectmanagers. Als er een goedkeuring voor een project is, dan heeft het ook prioriteit. De lijnmanager hoort ervoor te zorgen dat hij voldoende resources heeft, niet alleen voor de lijntaken, maar ook voor de projecttaken.

Omdat sommige resources echt schaars zijn, kan het niet anders dat er mensen zijn die soms niets te doen hebben, dat is onvermijdelijk. Kijk maar naar een fabriek waar een product meerdere handelingen moet ondergaan. Het gaat zo snel als de langzaamste machine, de overige staan soms idle.

Eén van de grote problemen is dat veel organisaties zo zijn afgeslankt dat er geen leegloop meer is, en dan ... dan lopen projecten uit.

Maslow in Nederland

In 1954 publiceerde Maslow zijn verhandeling over de piramide, waarmee we de ontwikkeling van de menselijke behoefte en zijn gedrag beter konden begrijpen.

Daar waar we in de vorige eeuw demonstreerden voor betere arbeidsvoorwaarden, minder kernenergie en geen kernwapens, zien we nu een grote behoefte aan samen verdriet hebben. Getuige bijvoorbeeld de gebeurtenissen in de stad waar we maar even niet meer naar bellen. Daarnaast is er ook een behoefte aan erkenning, getuige de vele talentenjachten, maar ook bijvoorbeeld een monument voor omgekomen spuitgasten.

Ging het vorige eeuw over de behoefte aan veiligheid, nu gaat het veel meer om sociale behoeftes en behoefte aan erkenning. We zijn dus maar liefst anderhalve trede op Maslow's piramide gestegen.

De vraag is of dit een goede ontwikkeling is? In ieder geval veel moeilijker om aan te sturen. Want veiligheid in de vorm van minder wapens en een beter milieu is eenvoudiger aan te pakken, dan rekening houden met de gevoeligheden van elke minderheidsgroepering.

Een flinke kluif voor politici, temeer omdat velen van hen ook zitten op die trede van erkenning.

Hongerige Wolven

Als hongerige wolven zitten we gekluisterd aan de buis te luisteren naar de vele specialisten die ons land rijk is. Eindelijk is er weer iets gebeurd. Keer op keer herhalen de media een beeldfragment van een achtjarige meisje dat angstig huilt, het wrak, de lijken en de gewonden. Nederland is in rouw en ook als u er niet bij geweest bent, kunt u rekenen op slachtofferhulp.

De nieuwszenders reageren gepast en passen hun programmering aan, een concert vervangen we door een actiefilm van crashende auto's en door de lucht vliegende ledematen. We zijn in rouw en dat zullen we weten ook.

De man die het veroorzaakte is overleden aan zijn verwondingen, zijn motieven zullen we waarschijnlijk nooit te weten komen. Wel zullen er weer andere specialisten hier in hun eigen onwetendheid over gissen, dus het onderwerp blijft nog wel enige tijd in het nieuws.

Maar hoe nu verder, moeten we nu alle Koninginnedagen met nog meer veiligheidsmensen omringen? En wat te denken aan 4/5 mei, maar geen kransen meer op de Dam, of alle auto's uit de binnenstad? Zijn alle risico's überhaupt wel te mitigeren?

Daar ligt een belangrijke les, voor ons als projectmanagers in het gebeurde! Het antwoord op die laatste vraag is:

NEEN, niet alle risico's zijn te voorkomen of te verzachten. Soms gebeuren er dingen, die we niet hadden kunnen voorzien en ook niet hadden kunnen voorkomen.

In de afgelopen decennia is Nederland een land geworden waar niets meer fout mag gaan, omdat er anders hongerige wolven staan om je kop er af te bijten. Alles regelen!

Maar niet alles is te regelen, soms gaan er dingen, zoals gisteren op een afgrijselijke manier mis. Dat soort dingen gebeuren, er zit dan maar één ding op!

Het lijden te accepteren en zo goed als kwaad verder leven. Dat is de beste manier om je te beschermen tegen de hongerige wolven.