Blogs 2009 - September

1

4

7

10

13

16

19

22

25

28

2

5

8

11

14

17

20

23

26

29

3

6

9

12

15

18

21

24

27

30

Een sprookje

Er was eens, een adviseur van de regering. Hij was bekend, regelmatig zagen we hem op de televisie om ons te waarschuwen voor besmettelijke ziekten die over de wereld gaan en waar we bang voor moesten zijn. "Want kinderen", zei hij, "deze kleine microscopische monstertjes kunnen veranderen in hele stoute moordenaars".

De regering geloofde het en bestelde een vaccin.

Maar nu schijnt het dat de adviseur ook nog een zakelijk belang heeft. Hij is dus helemaal niet een onafhankelijke adviseur. Misschien verdient hij er wel aan. Ik noem dit maar een sprookje omdat iemand onschuldig is totdat het tegendeel is bewezen.

Dit is wat ik noem: onethisch kapitalisme en dat, vind ik, verdient een straf.

Een advies dat niet onafhankelijk is, dat is hetzelfde als een verkoopgesprek, dat is niet erg, zolang het maar duidelijk is om wat voor gesprek dit gaat

De stap naar projectmanagement is snel gemaakt. Als jij projectmanager bent bij een extern bureau, dan is het te begrijpen dat je wanneer je extra mensen nodig hebt je deze bij je eigen bedrijf wilt inhuren. Daar is niets mis mee, zolang je dat maar zegt tegen je opdrachtgever.

Maar als je het geheim houdt, dan is het fout.

30 september- naar boven

Opnieuw wat er mis is in Nederland

Een burgemeester die zegt dat hij grondwettelijk geen politieke verantwoordelijkheid draagt en alleen er voor moet zorgen dat partijen met elkaar samenwerken. Terwijl hij zich aan de regels houdt, loopt een groot project uit in een stilstaande bouwput waar miljarden euro's in verdwijnen.

Wat er mis is in Nederland is dat we steeds meer verantwoordelijken zich verontschuldigen voor ontbrekend leiderschap met de regels als argument.

Dit is fout!

Nu hebben we toch jaren lang de ene bestseller na de anderen gehad waar het ging over leiderschap, maar kennelijk is dat in Nederland niet aangekomen.

Leiders breken oude regels en maken nieuwe!

Regels dienen ter bescherming, niet ter excuus.

Foei meneer de burgemeester, maar kennelijk zal u zich door deze kleine blog niet aangesproken voelen.

Laat de rijken de crises betalen

Met enige angst kijk ik naar een groep demonstranten voor de Nederlandse bank. Spandoeken met de bovenstaande tekst. Mijn angst komt vanwege de felheid van de uitspraken en de domheid van hun inhoud.

De rijken hebben al een belangrijk deel van de crises betaald. Zij hebben grote delen van hun vermogen zien verdampen in het afgelopen jaar.

Voordat je roept moet je eerst nadenken!

Waar kwam die crises ook al weer door?

Dat had te maken met mensen die een hypothecaire lening namen die ze eigenlijk niet konden betalen. Ook in Nederland zien we het fenomeen van het "niet aflosbare" deel van je hypotheek. Eigenlijk is dat ook een lening die je niet kan betalen. En als je dat hebt, draag je bij aan een herhaling van deze crises.

Wanneer je een volgende soortgelijke crises wilt voorkomen, dan hoef je dat niet de rijken te laten betalen, maar dan zouden we nu al die mensen die nu een lening hebben die ze eigenlijk niet kunnen betalen aan moeten spreken op hun in zijn kern onethische gedrag. Ze zouden maar wat harder moeten werken, zodat zij meer verdienen en ook het aflossingsvrije deel kunnen aflossen.

Ethisch kapitalisme, de term die ik in mijn vorige blog introduceerde is veel uitgeven (en eventueel ook lenen) maar nooit meer dan dat je je kunt veroorloven.

Wat er zeker mis is in Nederland

Solidariteit, dat is er mis aan Nederland. Het is misschien tegen het zere been, maar iemand moet het een keertje zeggen.

Ik ben een late babyboomer, althans ik houd van hun muziek maar voor de rest ben ik te laat (1956) geboren. Maar ik wil niet solidair met hun zijn. Los van mensen die een zwaar beroep hebben, heb ik geen zin om hun AOW te betalen. Ook hoef ik niet meer te horen van boze scootmobielers die de bibliotheek niet in  mogen. Of andere zielige mensen. Ik stop solidair te zijn.

Dat doet pijn, maar ik heb ook een oplossing: ethisch kapitalisme!

Wat dat is: een ambitieus streven naar een zo grootmogelijke bijdrage aan de economie zonder dat dit ten koste gaat van anderen of het milieu en bovenal niet consuminderen maar juist consumeren. Veel maar dan ook veel besteden.

Omdat ik consumeer, stimuleer ik de economie, omdat ik ambitieus ben lever ik veel toegevoegde waarde en verdien ik meer waardoor ik meer belasting mag betalen, wat de overheid dan kan gebruiken om te zorgen voor de mensen die dit niet meer kunnen.

Verder moet de belasting juist progressief naar beneden gaan wanneer ik meer verdien, immers ik draag al veel bij aan het BNP door veel te comsumeren. Dit stimuleert iedereen om zichzelf blijvend te scholen, waardoor hun uitgangspunt op de arbeidsmarkt alleen maar beter wordt.

Verder moet onethisch gedrag van mensen met macht zwaar gestraft worden, niet fiscaal, maar met boeien in het gevang. Dat weerhoudt de heren en dames van het kaalplukken van bijna kale kippen.

Wat er zoal (nog meer) mis is aan Nederland

Een onderzoek onder "bestuurders van de toekomst" blijkt dat het maar slecht gesteld is met het normbesef onder de toekomstige managers. Veel bedrijven moeten zogenaamde high potentials (na dure trainee programma's) lozen. Verwende jongetjes en meisjes hoppen dan naar een ander bedrijf om daar hun welvaartsbehoeften te bevredigen.

Schokkend dat de hype van het dienend leiderschap, na teleurstellende resultaten van zowel het babyboom als het generatie X volkje ook al niet is overgeslagen op de volgende generatie. Wat is het toch slecht met Nederland gesteld.

Misschien iets voor een comité van verontruste personeelsleden.

Ik betwijfel het. Waarom wordt iemand manager? Omdat hij macht wil hebben misschien? Macht corrumpeert, absolute macht corrumpeert absoluut, zei Lord Acton al. Alle wetten in de wereld zullen aan dat mechanisme niets af kunnen doen. Ik weet het, ik ben nu eenmaal een zwartkijker.

Maar als er geen oplossing voor is ... dan is het ook geen probleem, maar een realiteit waar we mee om moeten leren gaan. Hoe?

Door iets principiëler in ons werk te staan en te weigeren als iets tegen onze professionele principes ingaat in plaats van ons te houden aan de door ons zelf ingestelde (vaak niet werkende) regels. Onlangs las ik twee werken van de filosofe Ayn Rand die op een boeiende manier beschrijft wat er zou gebeuren als de denkers van de wereld in staking gaan.

Misschien moeten wij ook maar eens in staking gaan en weigeren te werken voor organisaties met managers die het niet zo nauw nemen met ethiek.

Wat er (nog meer) mis is aan Nederland

Ik heb moeite met managers die onvoldoende verstand hebben van wat de mensen doen die ze managen. Je komt ze nog wel tegen, van die (project)managers die beweren dat ze een project kunnen managen waar ze geen verstand van hebben.

Ik denk dat dit om een aantal zaken onjuist is.

Ten eerste omdat je dan niet in staat bent om te beoordelen of het werk van je medewerkers adequaat is. Nu zou je kunnen zeggen, maar daar huur je toch iemand voor in? Maar dat is het verleggen van het probleem, want hoe weet je nu of die persoon in staat is om dat te beoordelen.

Ten tweede omdat je dan niet de essentie van het werk waar het omgaat kunt beoordelen. Je bent eigenlijk niet meer dan een duurbetaalde spreadsheetcontroleur. Wel eens voor zo iemand gewerkt?

Veel reorganisaties gaan mis door managers (en adviseurs) die geen flauwe notie hebben wat er op de werkvloer gebeurd.

Deze zogenaamde algemene managers die onze organisaties in Nederland bevolken doen vaak meer slecht dan goed. Dit resulteert in aardige mensen die gewoon gezellig hun werk willen doen, die het niet meer zien zitten en verlangen naar hun pensioen omdat ze dan eindelijk leuke dingen kunnen doen.

Kijk, al het geneuzel over het verlaten van de AOW-leeftijd zou niet nodig zijn wanneer mensen het leuk vinden op hun werk. Mogelijk dat de ambtelijke werkgroepen daar eens naar gaan kijken.

Wat er mis is aan Nederland

Wat is het heerlijk om aan de wal te staan en spreekwoordelijk te weten hoe alles beter moet in Nederland. Zonder enige verantwoordelijkheid kan ik mijn gal uitspuwen en met korte zinnen oplossingen in de ether spuien. Zinnen die andere mensen bevestigen in hun gedachte dat er veel mis is in Nederland.

Ja want dat er wat mis is, dat zijn we ons allemaal bewust. Met de zekerheid van een echte leider die we missen in ons land, hebben we de oplossing voor de bonussen, hangende jongeren, vergrijzende uitvreters, joelende vakbondleden, wulpse journalisten en psychopathische managers.

Wat is er toch veel mis in mijn omgeving, ja let wel in mijn omgeving, met mij is er natuurlijk niets mis. Ik als Nederlander behoor tot het gelukkigste volk ter wereld, mijn kinderen zijn de gelukkigste kinderen ter wereld en in de 52 jaar dat ik in dit land rondwandel zijn het aantal rampen met twee handen te tellen.

Wat een heerlijk land waar zoveel misgaat,  heerlijk, eigenlijk zou ik niet weten wat er mis is, het valt allemaal wel mee ...

Of niet? Dat zien we in de komende dagen.

Een snelle oplossing

Ik heb wel eens het gevoel dat alles langer duurt dan ik zou willen en het lijkt ook allemaal wel wat complexer om iets te bereiken dan toen ik mijn carrière begon. Ik voel mij gesteund hierin door mensen die regelmatig vertellen dat de wereld ingrijpend is veranderd en dat met een gezwinde spoed verder moet.

Omdat alles zoveel moeilijker is, ben ik en velen met mij opzoek naar snelle(re) en betere oplossingen.

Of dit nodig is, hangt natuurlijk af van de vraag of alles inderdaad veel moeizamer gaat als vroeger? Misschien is er iets anders aan de hand.

Vanochtend schoot er een ander scenario door mijn gedachten. Misschien is alles wel niet moeizamer, maar ben ik zelf ongeduldiger geworden. En wil ik dat problemen, die nu eenmaal de aard van moeizaamheid in zich hebben, als sneeuw voor de zon, op mijn commando verdwijnen.

Als dat zo is, dan is de oplossing vrij simpel. Dan moet ik meer geduld hebben!