Blogs 2010 - Januari

1

4

7

10

13

16

19

22

25

28

2

5

8

11

14

17

20

23

26

29

3

6

9

12

15

18

21

24

27

30

Wat ging er fout?

Er start een commissie die onderzoek gaat doen naar de oorzaken en later naar de oplossingen. Een beetje laat, oplossingen dat is wat we nodig hebben, zegt de econoom op de radio. Zal de commissie effect hebben? Vraagt de journalist. Waarschijnlijk niet zegt de econoom.

Schokkend om als simpele kiezer te horen dat we kennelijk in zo een complexe samenleving wonen, dat het zoeken naar de oorzaken geen oplossing voor het probleem is. Want zo heb ik het altijd geleerd. Wanneer je de oorzaak weet, dan heb je de oplossing ook. Dat is dus kennelijk niet zo.

Want als je de oorzaak weet, is de oplossing misschien wel de oplossing niet meer. Simpel en alleen omdat deze niet uit te voeren is. De gevolgen van het probleem, zijn zo groot dat we ze niet meer weg kunnen nemen door het simpel wegnemen van  de oorzaak. De problemen zijn nu zelf de oorzaak van zichzelf geworden.

Betekent dit dat je dan niet meer de tijd moet nemen? Natuurlijk niet, je moet juist voldoende tijd nemen, om en naar oorzaak en naar oplossing te zoeken. Maar beter was natuurlijk geweest wanneer je van te voren had nagedacht, dan was het niet zo gelopen als nu. Of die andere loop dan beter is, dat zal altijd een onbeantwoorde vraag blijven.

Infantiele gezelligheid

De nieuwslezers van onze journaals, de verslaggevers, de presentatoren van allerlei programma's op de tv hebben het maar gezellig met elkaar. Met een niet authentieke vrolijkheid schakelen ze naar elkaar over.

Elke ochtend doe ik een poging om tussen de gezelligheid een stukje nieuws te vinden. Helaas is het enige effect een verhoogde bloeddruk bij mij de kijker. Wat het is kan ik niet helemaal duiden, maar het stoort mij mateloos.

Het is de onechtheid, de gespeeldheid, de respectloosheid ten opzichte van mij als kijker, die op zoek is naar het nieuws maar die voortdurend het gevoel krijgt dat hem een verhaal verteld wordt.

Binnen projecten kan onechtheid een grote valkuil zijn, zeker wanneer daardoor het echte nieuws buiten het blikveld van projectmanager en opdrachtgever wordt gehouden. Je voelt het direct wanneer iemand een spel speelt, maar het is vaak moeilijk om er grip op te krijgen.

Daarom een roep om van infantiele gezelligheid naar professionele zakelijkheid te stappen.

Zelfstandigen in nood

Er is een bijzondere groep professionals die een deel van de economische ellende voor hun rekening konden nemen. Dat konden zij omdat ze tijdens de hoogconjunctuur goede tarieven in rekening brachten. Zelfstandig ondernemerschap is een groot goed en iets dat we in ere horen te houden.

Maar wat hoor ik nu de laatste tijd, allerlei berichten dat zij het wel heel slecht hebben en dat zij ondersteund moeten worden. Er bekruipt mij een naar gevoel. Als je zelfstandig bent dan moet je je eigen broek op houden en als dat niet lukt, nou dat is dan jammer, dan krabbel je op en begin je opnieuw.

Het is toch niet te hopen dat er straks vanuit overheidswege allerlei beschermingsconstructies bedacht worden voor zwakkere zelfstandigen. Dat is niet eerlijk ten opzichte van degene die wel een reserve hebben opgebouwd voor de moeilijke tijden. Daarnaast haalt het de ondernemersspirit uit de ondernemer.

Maar het is een grote groep, electoraal misschien wel interessant voor politieke partijen. Mijn hemel, ik moet er niet aan denken. Zelfstandig is zelfstandig.

Verhalen

Of het terecht is dat die bank failliet is gegaan weet ik niet, maar toen ik vanochtend in de krant las dat er maar 150 echt schrijnende gevallen waren, moest ik wel even achter mijn hoofd krabben. 150? Ik had het idee dat het er vele duizenden waren.

Het is altijd weer fascinerend hoe bepaalde verhalen een eigen leven gaan leiden en steeds rampzaliger worden dan dat hun feiten rechtvaardigen. Er zit iets in de mens dat de neiging heeft tot overdrijven van het negatieve.

Hier moet je in je project ook rekening mee houden. Een teamlid, of een belanghebbende begrijpt iets niet, is onvoldoende geïnformeerd, beiden hebben de neiging om meteen het ergste er achter te zoeken en dit ook luid en duidelijk te verkondigen. De geboorte van een verhaal. Dat is vaak het laatste waar je op zit te wachten, de bank is er failliet aan gegaan, het minste dat jou kan over komen is dat je veel moet uitleggen.

Daarom zorg je voor een goed communicatieplan en houd je de sentimenten in en om je project goed in de gaten. Verhalen van je project zijn belangrijke zaken die je op de één of andere manier moet onderkennen en weten te beheersen.

Een rijtje vooroordelen

Ergens in het land staan vier lange rijen voor de kassa's van een bioscoop. In één van de rijen vaart een oer-Hollandse dame uit tegen drie niet oer-Hollandse jongemannen. De bewaker komt erbij en richt zich eerst streng tot de jongemannen. Ik vraag me af wat er gebeurd was wanneer deze beleefde en zelfbeheerste mannen, net als ik een "blank huidje" hadden gehad.

Het menselijk brein zit wonderlijk in elkaar, maar sommige eigenschappen zijn minder handig. Neem nou bijvoorbeeld "vooroordelen". Aan de ene kant zijn zij handig, en maken zij onze wereld simpeler, maar aan de andere kant kan het knap onhandig zijn in het opbouwen van relaties en het voorkomen van soortgelijke bioscoopmomenten als hierboven.

Als projectmanager moet je ook goed oppassen dat je je in je oordeelsvorming ten aanzien van weerstand niet te veel laat leiden door je eigen "vooroordelen". Door je zelf af te vragen of dat wat je denkt ook overeenstemt met de feiten, kan je je eerste reactie een stap voor zijn, en dat is alleen maar winst.

Een nieuw jaar

Wat zal het nieuwe jaar ons brengen?

Dat hangt voor het grootste deel af van wat we er zelf van maken en hoe we betekenis geven aan de dingen die ons overkomen.

Wordt dit een jaar waarin we ons druk gaan maken over terroristische dreigingen, of wordt dit een jaar waarin we ons gaan inzetten voor een verbetering in onze directe invloed.

Laten we het eens hebben over dat laatste en dan met name over onze professionele ontwikkeling. Wat gaan we als projectmanagers doen? Op de oude voet verder, het volgen van best-practices? Doen wat iedereen doet? Of opzoek naar better-practices.

Mijn eigen keuze? Ik neem mij voor om betere technieken toe te passen, om beter te luisteren, om nieuwe dingen te leren.

En goede voornemens, eh ... , nu even niet.