Blogs 2010 - Maart

1

4

7

10

13

16

19

22

25

28

2

5

8

11

14

17

20

23

26

29

3

6

9

12

15

18

21

24

27

30

Na mij de zondvloed

Onderweg van mijn klant naar kantoor, luister ik naar een expertpanel op de radio. De economie is nu definitief verloren verklaard. Nooit zullen we dit meer inhalen, bezweert één van de experts met apocalyptische beeldspraak en verwijzingen naar de teloorgang van het Romeinse rijk. De welvaart van het westen is voorgoed voorbij, vanaf nu kan het alleen nog maar minder gaan.

Wit van de schrik kon ik nog net een auto ontwijken, want als ik niet had uitgeweken dan was ik voor de rest van mijn leven verlamd geweest en had ik net als de economie daar nooit meer bovenopgekomen. Deze moderne Malthus, die wel vaker op die zakelijke nieuwszender zijn profetieën uitstort, had mij en de door hem geschetste ontwikkeling de economie een slechte dienst bewezen.

Met Malthus is het allemaal wel meegevallen, en wat de economie betreft ik werk nu dertig jaar en ondanks de recessie in de tachtiger jaren, die aan het begin van deze eeuw is het gemiddeld er alleen maar op vooruit gegaan. Het komt wel goed, ik stap niet in de Ark ...

Een dag later kreeg ik de volgende reactie van Fulco Houtveen op deze blog:

"Na het raken van de bodem - en naar mijn mening hebben we die nu wel gehad - is de enige weg nu nog naar boven. Gelukkig is de enorme schuldenlast die ons al jaren boven het hoofd hing nu zichtbaar geworden en weten we waar we aan moeten werken. Ook de al jaren aangekondigde 'nog internationalere' concurrentie is nu een feit. Het komt er nu op aan dat we in staat zijn om creatief en flexibel onze toegevoegde waarde aan te tonen. We in termen van Nederland, Europa en het westen. En flexibel als in samenwerken any time - any place. De economische speeltuin, het verder vorm geven aan onze wereld is wel degelijk veranderd. De zgn. nieuwe economieën hebben autonome groei en kunnen veel goedkoper produceren. We zullen onze nieuwe rol in de 21ste eeuw moeten gaan spelen. Na decennia van individualisering is er nu een tijd aangebroken waar werken aan gezamenlijke resultaten van belang is. Een betere en duurzamere wereld. Verrijking van elkaar in termen van: samenwerken, netwerken, samen sterker zijn, jezelf en elkaar werkelijk zien. Wat beteken jij en wat beteken ik voor de groep. Wat is de individuele toegevoegde waarde en wat is de toegevoegde waarde van de groep (=projectteam, gelegenheidsbedrijf, organisatie) Oftewel terug naar werkelijke waarde: wat is de toegevoegde waarde van een bank, een verzekeringsmaatschappij, een restaurant etc.

De crisis zoals die nu geweest is en nog na ijlt is een fase van chaos langs welk pad de verandering zich aftekent. Mooier kunnen we het niet krijgen."

Tweet ... tweet

Vorige week heb ik de verleiding niet kunnen weerstaan en ben gaan twitteren (follow-me). Ik moet toegeven het werkt verslavender dan ik aanvankelijk dacht. Je zoekt zo in de lijsten met twitteraars om interessante mensen te vinden en voor dat ik het in de gaten had volgde ik zo'n 100 personen of organisaties.

Nu weet ik dat Femke met de kinderen naar het park ging, Frits en Maxime aan dezelfde tafel zaten en Alexander op dezelfde dag is gaan twitteren als ik. Job laat het nog even aan zijn campagneteam over.

Met verbazing zag ik wildvreemden die mij gingen volgen, verassend, wat zou er zo interessant zijn aan mijn getweet?

Het moet zich nog allemaal bewijzen, zou dit standhouden? En wat kunnen we ermee als projectmanagers? Ik laat mijn gedachten gaan, want als projectmanager ben je steeds op zoek naar instrumenten om de voortgang van je project te monitoren.

Wat nou als al je projectmedewerkers een twitteraccount hebben, je ze stimuleert om hun gedachten over het project direct te twitteren. Dan heb jij een goed zicht op wat er gaande is, of er nieuwe risico's zijn, of er sprake van demotivatie is. Zou dit werken, wie pakt het op.

Pragmatisch Projectmanagement

Vandaag ga ik verder met het aanpassen van de training "Pragmatisch Projectmanagement".

Het lijkt wel eens of we veel zaken nodeloos complex maken en daar de snelle ontwikkeling van de samenleving als oorzaak voor aanwijzen. Maar is dat zo?

Ik denk dat dit een "seflfulfilling prophecy" aan het worden is, wanneer je denkt dat iets complex is (of moet) dan wordt dat het vanzelf wel. Wat we nodig hebben is Ockhams Scheermes.

"Je moet de niet-zijnen niet zonder noodzaak vermenigvuldigen."

Dat betekent: zo min mogelijk vergadering (Management By Exception). Dat betekent ook: geen projectbureau als je het zelf kunt. Dat betekent zeker: niet outsourcen als daar geen noodzaak voor is. Kortom: verkleinen in plaats van vergroten.

Bij pragmatisch projectmanagement gaat het erom, dat wanneer iets complex is, dat je dan de "niet zijnden" wegscheert.