Blogs 2010 - April

1

4

7

10

13

16

19

22

25

28

2

5

8

11

14

17

20

23

26

29

3

6

9

12

15

18

21

24

27

30

Kritiek over incompetentie

Toen ik het vak leerde, kreeg ik een training managementvaardigheden. Eén van de aandachtspunten bij leidinggeven was "maintain self-esteem", het was een Amerikaans bedrijf dus ik citeer even letterlijk in het Engels. Dit was key-principle one (KP1), als snel werd in dit bedrijf een complimentje in de managementmonden een zogenaamd kapé-eentje.

Later kregen we het uiten van opbouwende kritiek en hebben we een managementcultuur voortgebracht waarin we geen negatieve kritiek meer uiten en respectvol met elkaar omgaan. Althans dat is wat we van onze managers verwachten. In de 90tiger jaren hebben we nog even een kort hypje gehad met betrekking tot "dienend" leiderschap, maar dat is verworden tot we spreken niemand meer aan op zijn of haar incompetentie, graaien in de tussentijd zoveel mogelijk bonus bij elkaar en de laten de leden van het eerste echelon management elkaar de tent uit vechten.

Ik wil weer pleiten voor onrespectvol kritiek op elkaar, maar dan wel recht in het gezicht en niet via een achterdeurtje in managementteams of directiekamers, nee rechtstreeks in het gezicht van de boosdoener. Ik weet niet hoe het met jou is, maar zelf ben ik toch altijd het meest geneigd te veranderen wanneer iemand zijn tanden laat zien, dan bij zo'n (people)manager die de therapeut uithangt.

Kortom in de strijd tegen de incompetentie stel ik het instrument van open respectloze kritiek (ORK) voor, met als achterliggende gedachte dat de medewerker daar nu eenmaal het meeste van opsteekt. Overigens kan je dit als manager alleen effectief doen wanneer je een diep respect voor je medewerkers hebt. Een paradox en pas wanneer je deze doorgrondt ben je competent genoeg om ORK toe te passen.

Een gezonde dosis zelfkritiek

Ik mijmer verder over de consequenties van mijn oproep tijdens de Projectmanagement Parade (Het professionaliseren van incompetentie) om een revolutie te ontketenen tegen de incompetentie.

Het instrument bij uitstek is de ontwikkeling van een gezonde dosis zelfkritiek. Verbeter de wereld, begin bij jezelf. Hier komt mijn kritische noot voor vandaag:

Ik maak een rommel op mijn bureau, dit is een teken van incompetentie, want ik laat met name die dingen liggen die ik liever niet doe, of geen tijd voor heb. Eigenlijk zou ik ze in mijn actielijst moeten opnemen, maar dat doe ik niet, hierdoor vergeet ik ze en voer ik ze te laat uit, waardoor ik mijn afspraken te laat nakom. Ik rationaliseer dit door te zeggen dat dit mijn timemanagementsysteem is. Onzin, het is een vorm van incompetentie. Daarnaast zit Carla, die tegenover mij zit, te kijken naar een enorme berg troep, ik kan me zo voorstellen dat dit haar arbeidsvreugde niet ten goede komt. Als je minder blij bent, doe je minder goed je werk, dus belemmer ik haar in het competent uitvoeren van haar werk. Foute zaak dus, ik tik mijzelf op de vingers.

Als jij dergelijke kritiek wil delen? Stuur een mail en dan voeg ik je zelfkritiek hier aan toe.

Erwin heeft gereageerd en schrijft:

Als ik de krant gelezen heb, is deze daarna voor een ander niet meer te lezen. Alle katerns liggen door elkaar, en de krant is op zo'n manier gevouwen en gekreukeld dat je hem eerst zou moeten strijken om deze weer hanteerbaar te maken. Foei mezelf!

Nu is het interessant om je af te vragen op welke mate dit de incompetentie bevordert? Wie heeft nog meer een reactie.

Een revolutie tegen incompetentie

Ik kan het niet meer aanzien en daarom roep ik op tot een revolutie tegen de incompetentie. Dit is mijn bijdrage voor vandaag:

Ik denk dat alles zo'n beetje begint met EERLIJKHEID. Eerlijkheid tegenover mijzelf, eerlijkheid tegen onze leden in het projectmanagementteam, eerlijkheid tegenover mijn leveranciers, eerlijkheid tegenover de opdrachtgever en andere belangrijke stakeholders.

Meteen komt nu het spreekwoord in mijn gedachten: Eerlijk duurt het langst,  waarvan ik nooit begrepen heb of dit slaat op de doorlooptijd om iets eerlijks voor elkaar te krijgen of de duurzaamheid van het geleverde resultaat. Waarschijnlijk slaat het op beiden. Dus eerlijkheid is op zijn minst businesscase neutraal.

Verder wil ik niet meer samenwerken met oneerlijke teamleden, leveranciers of opdrachtgevers. Stakeholders heb ik minder invloed op, hoewel ik kan mijn projecten natuurlijk ook wel voor een deel zelf kiezen. Een vorm van geweldloze revolutie, door alleen die klussen aan te nemen waar ik eerlijk kan zijn. Op die manier creëer ik voor mezelf wel een veilige omgeving en behoud ik mijn integriteit. Echter zal onze revolutie tegen incompetentie daarvan langzaam doodbloeden.

Dus neem ik projecten waar ik een verschil kan maken met EERLIJKHEID. Dit vraagt moed, maar als we dat niet hebben, dan zal de incompetentie als een gezwel verder voortwoekeren. Kameraden trekt ten strijde.

Voorbereiding PM Parade 2010: De onheilige drieeenheid

Morgen is de projectmanagementparade en ik schrijf mijn laatste voorbereiding.

Ik pik het niet meer: incompetentie, ik kan er niet meer tegen. Ik wil jou oproepen om het ook niet meer te accepteren. Incompetente teamleden, incompetente programmamanagers, incompetente lijnmanagers of opdrachtgevers. Ik doe niet meer mee, en wil meedogenloos terugslaan. Alleen, dat kan natuurlijk niet meer alleen. Dat vraagt een professionele revolutie!

Waarom dacht je dat zoveel professionals zelfstandige willen worden, dat zoveel mensen niet tot hun 65ste willen werken. Waarschijnlijk omdat ze de incompetentie zat zijn. Maar als deze mensen er mee stoppen, er uit stappen, wie moet dan nog protesteren, wie moet dan nog vechten tegen incompetentie.

Wat moet je doen met een opdrachtgever die je niet voldoende tijd geeft om een deugdelijk plan te maken?

Wat moet je doen met een lijnmanager die zijn commitment niet nakomt?

Wat moet je doen met een leverancier die ondeugdelijk werk levert?

Wat moet je doen met een teamlid die zich weigert professioneel te ontwikkelen?

Wat moet je met een tussenbureau dat geen toegevoegde waarde levert aan jouw klant?

Wat moet je doen ermee?

Je moet je uitspreken tegen die incompetentie, je moet het niet meer accepteren. Het moet afgelopen zijn. Nu.

Tot morgen op de projectmanagementparade, en volg mijn ongezouten commentaar gedurende de hele dag op twitter.

Voorbereiding PM Parade 2010: De onheilige drieeenheid.

Conferenties van vakverenigingen zoals IPMA-Nederland zijn nuttige bijeenkomsten omdat het de evenementen bij uitstek zijn waar je je collega's kunt ontmoeten en je netwerk verder kunt uitbouwen. Het zou me niet verbazen dat dit de voornaamste reden is dat mensen naar een projectmanagement parade gaan. Als ze dan nog een paar leuke spreekbeurten kunnen bijwonen dan is dat alleen maar meegenomen.

Maar dragen dit soort bijeenkomsten bij tot competentie of dragen ze juist bij tot incompetentie? Dat is natuurlijk een interessante vraag.

Het grote probleem waar we mee zitten is de onheilige drie-eenheid tussen sponsoren, goeroes en de vakvereniging zelf die ons in de draaimolen van incompetentie brengt.

Langs de lijn goeroes en vakvereniging kan ik de volgende redenering opzetten.

Stelling 1: Deelnemers komen als er iets van hun gading bij zit

Stelling 2: Als er veel verschillende spreekbeurten zijn dan is de kans groter dat je een grote opkomst krijgt.

Conclusie: De vereniging zal geneigd zijn om zoveel mogelijk "interessante" onderwerpen aan het bod laten komen.

Probleem daar mee is, zijn er wel zoveel interessante onderwerpen te vinden? Ik betwijfel dat.

Het bovengeschetste mechanisme heeft een zuigende kracht op allerlei ego's (waaronder ikzelf) die zichzelf op zo'n bijeenkomst willen profileren. Niet zelden zijn deze ego's niet eens in staat om een goede presentatie te geven. En dat levert dan weer negatieve reclame op waardoor mensen in volgende jaren wegblijven.

De vereniging komt hierin tegemoet door trainingen in het geven van een presentatie te geven. Met dit laatste heb ik een probleem, want hierdoor sanctioneer en professionaliseer je incompetentie. Immers als je iets te zeggen hebt dan kun je dat ook, en als je dan niet kunt dan moet je je mond houden.

Projectmanagementparade 2010 - Persoonlijke ontwikkeling leidt tot incompetentie

De babyboomgeneratie had een probleem met haar opvoeders, onvoldoende aandacht en een verstikkende verhoudingen tussen gezagsdragers en haar volgelingen maakte dat we ons maar moeilijk konden ontwikkelen. In onze midlife crises hebben we ons massaal tot therapeuten, coaches en andere professionele hulpverleners gewend om die aandacht die we bij onze ouders tekort kwamen tegen hoge tarieven in te kopen. En het heeft geholpen, hun aandacht heeft ons teruggebracht naar onze kern, we hebben een persoonlijke missie, we hebben ons zelfvertrouwen teruggewonnen, we zijn tevreden.

Dit brengt mij op mijn volgende stellingen:

Stelling 3: Persoonlijke ontwikkeling leidt tot zelfvertrouwen.

Stelling 4: Zelfvertrouwen leidt tot zelftevredenheid.

Als ik deze stellingen combineer met de vorige twee:

Stelling 1: Als iemand tevreden is over zichzelf maar niet over anderen, dan ziet hij onvoldoende zijn eigen ontwikkelpunten.

Stelling 2: Als iemand onvoldoende zicht heeft op zijn ontwikkelpunten dan leidt dat uiteindelijk tot incompetentie.

Dan kan ik de volgende conclusie trekken:

Conclusie 1: Persoonlijke ontwikkeling leidt tot incompetentie.

Dit doet pijn, dus voordat we deze conclusie accepteren moeten we haar beproeven, want voordat we het weten, gooien we zowel kind als badwater weg.

Projectmanagementparade 2010 - Onvoldoende zicht op incompetentie

Als je de media mag geloven is het slecht gesteld met Nederland, als je de onderzoeken mag geloven, zijn we de gelukkigste mensen ter wereld. Wel zijn we ontevreden over Nederland, niet over onszelf en daar zit hem nu net de kneep. Als “al het andere niet deugd”, maar wij het wel voor onszelf goed voor elkaar hebben, dan is er toch wel iets vreemd aan de hand. Dat kan immers niet want anderen vinden dat hun omgeving (waar ik toe hoor) niet goed geregeld is.

Dit brengt me op mijn eerste stelling:

Stelling 1: Als iemand tevreden is over zichzelf maar niet over anderen, dan ziet hij onvoldoende zijn eigen ontwikkelpunten.

Op deze stelling zijn natuurlijk verschillende varianten te bedenken met dezelfde strekking.

Als ik jou nu de vraag zou stellen: ben je tevreden met jezelf? En je antwoord daarop zou zijn: Ja. Dan kan ik uit de vorige stelling afleiden dat wanneer je over jezelf tevreden bent dat je onvoldoende zicht hebt op je eigen ontwikkelpunten. Waarmee ik op mijn volgende stelling kom:

Stelling 2: Als iemand onvoldoende zicht heeft op zijn ontwikkelpunten dan leidt dat uiteindelijk tot incompetentie.

Deze tweede stelling kennen we ook onder Peters Principle (iedereen stijgt uit tot het eerste niveau van zijn incompetentie). Dit brengt me op het thema van de volgende blog (binnenkort): Persoonlijke ontwikkeling leidt tot incompetentie.

Projectmanagementparade 2010 - Deel 1

Op 21 april is de jaarlijkse projectmanagementparade van IPMA Nederland, een evenement waar je zeker bij moet zijn. Tijdens die dag geef ik een lezing en de gedachten die ik tijdens de voorbereiding daarvoor krijg, zet ik op deze blog. Over de titel van mijn lezing: Het professionaliseren van incompetentie

Ik kan mijzelf mateloos ergeren aan incompetentie zowel bij mezelf als bij anderen. Als ik op de tv, of het nu feit of fictie is, tekenen van incompetentie zie dan schiet mijn bloeddruk naar ongekende hoogte, en krijg ik ooit een hartstilstand dan sterf ik voor de grote zaak van "het competente werken" ;-)

Je ziet businesscases die voor de schijn zijn ingevuld, je ziet rapportages die niet kloppen. Je ziet projectmanagers die zeggen dat ze los van de inhoud elk project kunnen managen, je ziet opdrachtgevers die zich niet interesseren in de risicoanalyse, je ziet medewerkers die hun eigen prioriteiten stellen. Niet iedereen, maar wel velen.

Bij elke nieuwe hype springen trainingsbureaus op het buzword en bieden binnen luttele momenten trainingen aan waar niemand op zit te wachten. Medewerkers bezoeken deze trainingen en hebben een, door de baas betaalde vakantie, om thuisgekomen verder te gaan op de manier waarop zij altijd al gewerkt hebben. Als manager kan je dan je eigen verantwoordelijkheid ontlopen door ze budget te geven voor een persoonlijke coach, alwaar ze op kosten van de baas hun persoonlijkheidsproblemen kunnen bespreken.

Jamaarland

Gisteren leidde ik een Socratisch Gesprek met 9 ervaren projectmanagers. Ik weet niet of je wel eens zo'n gesprek hebt ervaren, maar één van de essenties daarvan is luisteren naar elkaar. Niet een ja-maar houding maar een ja-en houding. Bemoedigd door het constructieve gesprek dat we met elkaar hadden, stapte ik gisterenavond in de auto.

Wie schets mijn verbazing, helemaal vergeten: de ambtenaren waren er uit. Bijna 20 miljard bezuinigingen per jaar. Geen enkel taboe werd geschuwd. Van knopje 1 tot knopje 5 op mijn radio, hoorde ik experts uit het veld zeggen dat alle ideeën de prullenbak in konden. Ze zouden niet werken.

Elk volk krijgt de regering die het verdient, een alom gehoord bezwaar tegen de kabinetten B. is steeds dat ze zo weinig doen. Maar lieve lezer, dat kan ook niet anders. Want bij elk idee is er wel iemand die een grote broek aantrekt en zegt dat dit helemaal verkeerd is. Tranentrekkend.

Wij zijn het volk van de lage landen, als je je kop boven het maaiveld steekt is er altijd wel iemand die je weer terugduwt in de klei. Mijn voorstel is een naamsverandering, van Nederland naar Jamaarland.

Commentaar van Sven:

Gister kreeg ik van Sven commentaar op het bovenstaande stukje. Bij deze: "Dit kan dus helemaal niet. Ten eerste heeft geen topambtenaar hier naar gekeken, ten tweede gaat dit geen geld opleveren, maar alleen maar geld kosten (al die naambordjes, aanduidingen, ambassades die alles moeten wijzigen), ten derde is het niet goed voor ons zelfbeeld (en we schijnen toch al moeite te hebben om onze identiteit terug te vinden) en ten vierde is Jamaar ongetwijfeld een islamitische jongensnaam, dus ik hoor bepaalde politici al troepen dat dit weer een voorbeeld is van pappen en nathouden (sommigen zouden zelfs zeggen 'theedrinken') waardoor we binnenkort geregeerd zullen worden door Sjeik Jamaar I. Jammer, leuk idee, maar dit komt niet op de agenda."