Blogs 2010 - Mei

1

4

7

10

13

16

19

22

25

28

2

5

8

11

14

17

20

23

26

29

3

6

9

12

15

18

21

24

27

30

Hoe ga je om met de zachte kant van projectmanagement?

Vanmiddag kreeg ik de volgende reactie van Marius:

"Dag John, met veel genoegen volg ik je leuk en originele tweets op twitter. Mooi hoe jij NL incompetentie verwijt op PM gebied. Zelf ben ik (ook) trainer en coach op het gebied van projectmanagement en verandermanagement. Nu merk ik dat ik steeds minder op heb met de Prince2 manier van PMW. Daar gaat het nl. helemaal niet om. PMW is geen truuk maar een mindset, een houding en soms a way of life. In ieder geval een effectieve balans tussen harde en zachte elementen. Nu merk ik dat ik in mijn werk veelal terecht kom op de "zachte" kant. Benieuwd hoe jij dit ziet en waar de incompetenties voor jou m.n. zit."

Bij deze mijn reactie.

Ik denk dat toen we zo ergens in de negentiger jaren massaal de zogenaamde zachte vaardigheden zijn gaan benadrukken, we de ontwikkeling van competent projectmanagement geen dienst hebben bewezen. Het is verassend om te zien dat een methode als Prince2 in de tweede helft van de negentiger jaren steeds populairder is geworden. Altijd ben ik van mening geweest dat Prince2 verantwoordelijk is geweest voor een tweedeling in de projectmanagement wereld. Je hebt de voor- en je hebt de tegenstanders.

Ik ben wat genuanceerder gaan denken. Ik vind Prince2 een goede methode, het geeft een zeer uitvoerig raamwerk om de administratieve organisatie rond je project te regelen. Misschien wel het beste wat er momenteel voorhanden is. Is het voldoende? Neen het is niet voldoende, geen enkele techniek, methode of vaardigheid mag zich het alleenrecht op succes toe-eigenen. Dus ook Prince2 niet.

Conflicten ontstaan wanneer we grenzen trekken! Ik denk nu dat het beter is om de grens tussen hard en zacht op te heffen. Enkel en alleen omdat die grens in werkelijkheid helemaal niet bestaat. We zijn opzoek naar competente projectmanagers die en kunnen plannen en draagvlak kunnen creëren en de administratieve organisatie van het project goed kunnen ontwerpen en ... vul zelf maar in. Ook karaktereigenschappen als stevigheid, leergierigheid zouden daarbij horen. En wat dacht je van theoretische kennis over het vak. Ook dat lijkt me belangrijk.

Kijk eens naar je eigen succes. Dat is toch ook steeds een combinatie van al die factoren tezamen, in ieder geval is dat bij mij het geval. Is het vakgebied projectmanagement gebaat bij discussies over hard of zacht? Ik denk het niet, ik weet niet of het een Nederlands gezelschapspel is, om te kibbelen over de waarheid, maar ik word er eerlijk gezegd moe van.

Al enige tijd is er op Linkedin een discussie gaande over het nut van een PBS. De deelnemers (waaronder ik) slaan elkaar met argumenten en onderzoeken om de oren over het vermeende nut of onnut. Daarnaast verdenk ik een aantal van de deelnemers ervan dat ze zich willen profileren bij mogelijke opdrachtgevers. En leidt het ergens toe? Elke keer als ik een scherpe reactie plaats (meestal gewoon een tegengeluid) dan voel ik mij euforisch en vult mijn ego de ruimte. Maar ontwikkel ik, maakt dit mij competenter? Ik denk het niet.

Wat hebben projectmanagers dan nodig? Naast al het bovenstaande een oprechte drang tot zelfreflectie en het vermogen om kritiek te ontvangen en er iets mee te doen. Misschien is dat wel een competentie die we verder zouden moeten ontwikkelen.

Omring talent met competentie

Over het songfestival hoef ik hier niet te schrijven, dat doen de lezers van de wakkerste krant van Nederland al, die reacties verklaren misschien wel waarom we tot de slechts presterende landen op het festival behoren. Ik wil ergens anders over schrijven. Toen ik na de uitslag wegzapte naar een ander kanaal zag ik een zeer talentvolle violiste omringt door competente orkestleden en dat bracht op de volgende gedachte.

Ik denk niet dat iedereen een talent heeft, kijk maar naar programma's als Idols en X-factor. Het feit dat iedereen het zegt, wil nog niet zeggen dat dit ook daadwerkelijk zo is. Er zijn maar enkele mensen met 'echte' talenten. Dit zijn de Einsteins, Mozarts, etc. van deze wereld, dit zijn de mensen die grote indruk achterlaten lang nadat ze overleden zijn. Deze mensen hebben wij nodig om een stap verder te komen.

Ook in onze projecten heb je een enkeling die het verschil kan maken tussen falen en succes. Wanneer wij als projectmanagers er nu voor zorgen dat we deze mensen met competente teamleden omringen, zodat we het echte talent ten volle kunnen benutten. Moet je zien wat er met het succespercentage van de projecten gebeurd.

Hoewel iedereen gelijk is, wil ik graag de echte talenten meer faciliteiten toebedelen dan de mindere talenten. Waarom? Heet dat nu niet gewoon 'de business case'?

Net werken

Een grote groep projectmanagers zijn zelfstandige, ze hebben het zekere bestaan bij een baas opgegeven voor het onzekere bestaan als zzp'r. Het heeft zijn voor en zijn tegen. Eén ding komt er naast de vrijheid bij, het op zoek gaan naar je eigen opdrachten, verkopen van jezelf. Een middel bij uitstek voor de zzp'r is netwerken.

Naast de zzp'r hebben we een grote groep consultants die weliswaar de zekerheid van een baan niet hebben opgegeven, maar waarvan de werkgever ook enige commerciële verantwoordelijkheid verwacht. Ook hier is het middel bij uitstek netwerken.

En zo zien we onze verenigingsavonden volstromen met mensen die naast hun interesse voor projectmanagement nog een tweede doel hebben dat bestaat uit het binnenhalen van opdrachten. Begrijpelijk maar het vervuilt en dat is hinderlijk. Want veel gesprekjes knoopt men nu niet meer aan omdat men geïnteresseerd is in mij als persoon, maar in het feit dat ik misschien wel een opdracht voor hun heb.

We zien het ook in discussiegroepen op linkedin, een prachtig instrument, een interessante discussie wordt gestart, de moeite waard om uit te diepen. En ineens krijg je reacties die als volgt klinken:

"In mijn rol als trainer kom ik vaak mensen tegen ..."

"Je kunt over dit onderwerp een gratis workshop bijwonen ..."

"Klanten (de mijne!) zeggen ..."

Een vorm van onhandige manipulatie, het doel is immers huur mij in, koop mij! Voor mij hoeft het dan niet meer, omdat de discussie niet meer zuiver is. Sommigen gaan zelfs heel ver en die adverteren de data van hun trainingen. Ik vind dat niet NET.

Hoe kan je nu op een nette manier werken aan je netwerk? Dat is de vraag die bij me opkomt. Zo maar een gedachte:

Als je netwerkt dan moet het primaire doel nooit het binnenhalen van een opdracht zijn. Persoonlijk zie ik maar twee redenen van netwerken en dat zijn: oprechte interesse voor de persoon in kwestie of hetzelfde voor het onderwerp.

Het effect daarvan is dat als men je nodig heeft, men je al een beetje kent als persoon en men je dan ook wel weet te vinden.

Politici en het effect op projecten

Politici geven het verkeerde voorbeeld. Zo in de aanloop van de verkiezingen zie je ze wat vaker in het nieuws, politici die ons proberen te overtuigen dat wij op hun partij moeten stemmen.

Debatten voor de radio, televisie, twitterende politici, een stroom van informatie overspoelt ons. Echter het gaat allang niet meer over de inhoud, het gaat over de fouten van de ander. We zien de fragmenten, ze worden herhaald, eigenlijk zeer onbeleefd tot het onbeschofte af.

Wij de burgers kijken naar de voorbeelden en zonder dat we het in de gaten hebben gaat we dit gedrag copieren in ons dagelijks werk. We kijken niet meer naar binnen, we kijken alleen nog maar naar buiten. We vangen de vliegen af, maken elkanders standpunten belachelijk zonder ons daar in te verdiepen.

Op deze wijze hebben politici met hun gekrakeel indirecte invloed op de samenwerking in onze projectteams en geen goede invloed denk ik.

Ik vind dat samenwerking alleen dan tot zijn ontplooiing kan komen, wanneer mensen naast de kritiek die zij hebben op hun medeteamleden ook de spreekwoordelijke hand in eigen boezem moeten steken. Misschien zoiets van: "Noem één ding dat niet goed is van u zelf, dan mag u er ook één noemen waar ik mij moet aanpassen."

Je kan de politici niet kwalijk nemen dat zij zich willen profileren ten opzichte van hun opponenten, maar je kunt jezelf wel kwalijk nemen als de enige manier om je eigen incompetentie te maskeren is die van de ander te openbaren.

Liefde voor het vak

Wel eens gedineerd in een goed restaurant? Wel eens een fiets bij de fietsenmaker gebracht en deze perfect teruggekregen? Wel eens echt heel tevreden over de kwaliteit van een geleverde dienst geweest?

Praat met de leverancier en ontdek het geheim. Dat zal bijna altijd uitkomen bij:

LIEFDE VOOR HET VAK

De kok gebruikt het beste materiaal, besteedt aandacht, stopt er energie in. Liefde voor het vak is de basis voor het leveren van kwaliteit.

Als je ergens van houdt, dan besteed je er tijd aan, veel tijd. Als je dat niet doet dan verandert de liefde in een sleur gepaard met veel mopperen en anderen de schuld geven.

Hoe is het met jou gesteld?

Hoeveel tijd besteed je aan het vak, bij voorbeeld in het weekend. Pak je het Prince2 boek, oefen je eens met een Monte Carlo Simulatie, reflecteer je op je eigen stijl van leidinggeven of verdiep je je in de principes van de Lerende Organisatie?

Hoe is het met jou gesteld?

Heb je liefde voor het vak projectmanagement? De PMBOK noemt ongeveer 190 technieken die je zou kunnen toepassen. Met hoeveel van die technieken heb je daadwerkelijk geoefend?

Of heb je daar geen tijd voor? Vanwege papadagen, sporten, boodschappen, uitgaan doen en andere niet vakgerelateerde zaken. Hoe zit het dan eigenlijk met de liefde voor het vak? Liefde heeft ook te maken met keuzes en de juiste balans, je kunt niet goed zijn in alles.

Door die keuzes is de liefde voor het vak vaak pijnlijk, maar wat wil je? Kwaliteit of sleur?

Alles wat je hebt, heb je van een ander

Projectmanagement is een mooi maar moeilijk vak en dat heeft met name te maken met de titel van deze blog.

In de meeste gevallen heb je als project managers niet veel macht, je moet "bedelen" voor budget, mensen en opdrachtgevers die je door dik en dun steunen moet je met een lampje zoeken.

Succesvolle projectmanagers zijn juist daarin zeer vaardig. Het regelen van de zaken die zij nodig hebben voor hun project. Zij spreken de lijnmanagers aan op hun verantwoordelijkheden in het succes van het project. Als prioriteit ontbreekt, dan gaan zij niet in een hoekje zitten mopperen, maar dan rekenen ze de effecten door van de ontbrekende prioriteit en confronteren zij het management daarmee.

Zij komen met een goed onderbouwde planning, budget en risico-inschatting en laten zich niet door opdrachtgevers met oversized-ego in een onmogelijke planning trekken. Dit gaat met diplomatie en kracht.

Als er nu ergens een competentie is die je als projectmanagement zou moeten ontwikkelen, is dat die van stevigheid! Deze stevigheid voeg je toe aan de plannen die je presenteert en je blijft stevig staan te midden van alle stormen van incompetentie!.

Alles wat je hebt (geld, mensen, middelen, macht, etc.) dat heb je van een ander, alleen je stevigheid die heb je van jezelf.

Als competentie zich in kwaliteit kan uiten

Gisteravond ben ik samen met Carla naar het toneelstuk " Piet Paaltjens" geweest. Vier toneelspelers en twee muzikanten in een simpel decor brachten een indringend, vermakelijk, emotionerend stuk toneel en zang ten gehore. Prachtig! Heel anders dan de mega producties van onze Joop die tot op het bot worden uitgemolken.

Wat is het verschil en waar raakt dit projectmanagement?

Hoe goedkoper de waar des te meer glans. Met veel bombarie, kostuums en effecten is het mogelijk om de aandacht af te leiden van de inhoud. Incompetentie maskeert zich in de hoeveelheid. Dat vinden we ook in onze projecten terug.

Er zijn projectmanagers die voor Mickey Mouse projecten een projectbureau inrichten en daar nog een justificatie voor verzinnen ook. In ICT projecten vliegt je de ene methode na de andere om de oren. Goed in de woorden, veel jargon en niemand heeft in de gaten dat je incompetent bent.

Terug naar ons toneelstuk, het waren topspelers die zich richten op de kwaliteit! Als ik het in één zin zou samenvatten dan is dat deze:

Als competentie zich in kwaliteit kan uiten, dan heb je niet veel mensen nodig.

En hier raakt het toneelstuk van gisteren projectmanagement. Je hebt niet zoveel mensen nodig om een succesvol resultaat neer te zetten, wat je nodig hebt, zijn competente mensen die je in staat stelt een stuk kwaliteit te leveren. Daar zou je primaire focus behoren te liggen.

De grote verandering

Ik heb een weekje vakantie achter de rug, wandelen in de bergen. Een mooie gelegenheid om het gewauwel op de tv over de schreeuw van Bevrijdingsdag te ontlopen. Maar de Nederlandse Pers heeft al weer iets nieuws en dat is Ruben.

De afgelopen week heb ik nagedacht en me afgevraagd wat mij stoort aan al die media-hypes en waarom ik me daarom steeds vaker niet meer thuis voel in Nederland.

Het heeft niets te maken met allochtonen, want die vind ik een verrijking voor de samenleving, we hadden immers anders nooit Vietnamese loempia's of baklava gehad. Ook niet vanwege de criminaliteit want ik voel me in Amsterdam veiliger dan toen ik er ruim dertig jaar geleden kwam wonen.

Nee, het heeft te maken met een wezenlijke verandering in het karakter van het overgrote deel van de Nederlandse bevolking, of in ieder geval hoe dit in de media wordt uitgeventileerd. In mijn jeugd (oeps, voel ik me nu oud?) zou je de Hollandse samenleving kunnen typeren als tolerant en nuchter. Deze waarden waarom we bekend stonden, hebben dit land tot één van de paradijzen op aarde gemaakt. Ik kan geen land bedenken waar zaken zo goed geregeld zijn als in Nederland.

Maar dat is veranderd, Nederland is nog steeds een paradijs echter het karakter van de Nederlander in het algemeen is veranderd in vijandig en ontvlambaar. De oorzaken zijn er velen, maar naar mijn idee heeft het vooral te maken met de voorbeelden die we dagelijks voorgeschoteld krijgen via radio en televisie.

Journalisten die ronduit vijandige vragen stellen, gasten niet uit laten praten, politici die onder het mom van de vrijheid van meningsuiting de meest kwetsende opmerkingen maken over bevolkingsgroepen, of elkaar de vliegen afvangen. Verder hebben we een beveiligingsindustrie die met draconische maatregelen elk evenement onmogelijk maakt. De media die daar dan weer gretig over rapporteert. Dat creëert een atmosfeer waarin vijanddenken en ontvlambaarheid een vat kan krijgen.

Het was vroeger niet beter, bekijk nog maar eens de rellen rond het huwelijk van Beatrix, of de rellen in Amsterdam rond haar kroning en let op hoe men op de Dam reageerde op een rookbom!

Het is dwaas om te verlangen naar vroeger, naar de tolerante en de nuchtere Nederlander. Maar ik verlang wel naar een toekomst waar we onze vijandigheid en ontvlambaarheid weer zullen afleggen voor wat edelere waarden.

Griekse toestanden

Je zal toch maar in Griekenland wonen, beangstigend om naar te kijken. Een boze meute die nog niet beseft de offers die ze zulle moeten brengen. Boos op de banken, boos op de bestuurders. Probleem voor hen is dat ze er toch aan zullen moeten. Waar geen geld is, is geen geld, ook niet wanneer je denkt dat het er wel is.

Vorige regeringen hebben gedaan alsof het er wel was. Zij hebben de boeken opgeleukt, met deze desastreuze resultaten tot gevolg.

De boeken opgeleukt. Hmm waar heb ik dat eerder gehoord?

Laten we even dichter bij huis kijken. Hoeveel Nederlanders leuken hun belastingaangifte op, hoeveel werknemers schrijven meer uren dan dat zij daadwerkelijk gewerkt hebben, hoeveel zogenaamde gedupeerden lichten hun vakantieverzekering en hoeveel projectmanagers stellen de voortgang van hun project rooskleuriger voor dan dat deze daadwerkelijk is.

Griekse toestanden, we zien het allemaal om ons heen, en onwillekeurig maken we ons daar zelf nog schuldig aan. Nu zal je zeggen dat dit allemaal kleine vergrijpen zijn die in het niet vallen bij het Griekse gerommel op de Olympus. Daar zit misschien wat in, hoewel velen kleintjes maken één grote.

Opleuken van voortgangsrapportages of het onder het oog van de opdrachtgever wegmoffelen van reserves zijn wat mij betreft Griekse toestanden, die het heden misschien verlichten maar een onacceptabele druk op de toekomst zullen leggen.

Projectmanagers verenig u in onze revolutie tegen de incompetentie en doe het niet op zijn Grieks.

The Day After

Er is weer nieuws, paniek op de Dam. Een politica twitterde: "Daarna komt het besef dat we een bang land geworden zijn." En iemand anders die denkt dat het dapper was om door te gaan met de dodenherdenking. Hoe kom je erbij?

Nu rest ons het grote duiden. Wie was die man, was de beveiliging wel adequaat? Voer voor journalisten en ongetwijfeld de vele experts die ons land rijk is.

Maar wacht even ...

Wat is er nu eigenlijk gebeurd, niet gister, maar in de afgelopen acht tot negen jaar. Systematisch zijn we geïnformeerd over een terroristische dreiging, over slapende terroristencellen, over massavernietingswapens, over radicaliserende moslimjongeren, over vrouwen in burka's die een bedreiging vormen voor onze cultuur, over een tsunami van allochtonen, en meer van dit soort schijndreigingen.

En als we dan kijken naar alle vermeende terroristische aanslagen, dan is dat meestal het werk van eenlingen geweest. Wat door pers en politici tot irrealistische proporties is opgeblazen. Een bang volk achterlatend.

Die angst is een logische reactie, want als je iets maar vaak genoeg hoort dan ga je het nog geloven ook. Een dode hond beweegt alleen als je er een trap tegen geeft. De bestuurders die zelf beveiligd worden, weten niet beter dat het zo hoort.

Ik heb te doen met al die jonge kinderen die in de buurt van de paniek waren, waarschijnlijk zal slachtofferhulp al klaar zijn om het opgedane trauma door gesprekken nog te vergroten. Klantenbinding door psychologen. Overigens wat doe je als ouder met zulke jonge kinderen tijdens de dodenherdenking op de dam. Denk je nu werkelijk dat je je kinderen iets meegeeft? Onzin, dat kan voor de tv veel beter.

Vandaag was ik stil omdat ik moest denken aan:

Hoe in Lodz de deportaties op 1 september begonnen en de patiënten van de vijf ziekenhuizen (2.000 onder wie 400 kinderen) in het getto binnen twee uur waren geëvacueerd en wie protesteerder ter plekke werd doodgeschoten.

Toen op 21 september de grote Action voorbij was en in het getto van Warschau bij de deportaties 10.380 Joden waren omgekomen en 265.040 mensen in Treblinka waren vergast.

Ik wil het in proporties zien, het maakt me stil voor de beestachtigheid van de geschiedenis. Als ik dan de beelden op de televisie zie, de dwaze paniek, het gewauwel van de pers, dan schaam ik me.

4 mei overdenking

Vanavond zullen veel mensen rond 20.00 uur twee minuten stil zijn. Of ik daaraan mee doe, dat weet ik niet, ook weet ik niet of ik op dat moment niet zal twitteren. Politiek incorrect natuurlijk.

Wat ik wel gedaan heb, is de afgelopen weken enkele honderden pagina's gelezen uit het boek van Saul Friedlander over "Nazi-Duitsland en de Joden". Ik heb gedacht aan:

Hertha Feiner die zichzelf op 9 maar 1943 uit wanhoop vergiftigde in trein.

1300 joden die in Bereza-Kartuska op 17 juni werden geëxecuteerd.

Vijfduizend doodsbange gettobewoners die op 22 juli op de trein naar Treblinka gezet werden.

Maar ik heb ook gedacht over hoe in de aanloop op de vernietiging de meeste Europese landen aarzelden om Joodse vluchtelingen op te nemen. Hoe de Amsterdamse politie gecomplimenteerd werd door de Duitse bezetter betreffende haar meer dan loyale medewerking bij het wegvoeren van de razzia's, hoeveel de Nederlandse Spoorwegen daaraan hebben verdiend.

Ook moest ik denken aan de weinige overlevenden, die bij terugkomst bemerkten dat anderen in hun huizen woonden en weinig oor hadden naar hun ellende. Het was immers heel erg geweest in bezet Nederland.

Vanavond, ben ik waarschijnlijk geen twee minuten stil. Maar vandaag ben ik wel verdrietig, heel verdrietig. Eigenlijk schaam ik mij een beetje.

Omsingeld door koude en donker

Ik heb een reactie gekregen over mijn blog van 2 mei, waarin ik de stelling
Zelf(tevredenheid+kritiek)=1 beschreef. Kenan reageerde hier op:

"Hé John, dat ik zelfkritiek kan hebben , kan ik bedenken. Kritisch zijn betekent ook tekortkomingen
(= bron van) wegwerken. Daar heb je het probleem al.....

Komt als een sneeuwbal op me af. Weldra zal ik zijn omsingeld door koude en donker. Een oplossing heb ik ondertussen nog niet :) groet Kenan"

Bij deze mijn reactie:

Daar heb je een punt, want misschien zijn er wel heel veel dingen die je zou willen wegwerken. Je begint dan aan een queeste die mogelijk nooit ten einde komt en dat kan demotiverend werken, misschien wel zo erg dat je in de kou en in het donker komt te staan. Dat kan nooit de bedoeling zijn.

Laat ik terug gaan naar de stelling: Zelf(tevredenheid+kritiek)=1. En daar een kleine correctie op aanbrengen met grote consequenties. Mijn nieuwe stelling wordt:

Zelf(acceptatie+zelfkritiek)=1 en weerspiegelt veel beter wat ik bedoel.

Wanneer iemand zeer tevreden is over zichzelf dan is hij minder geneigd om te streven naar competentie, immers hij is tevreden. Om competenter te worden moet er dus iets van ontevredenheid zijn. Dat bereiken we met een flinke dosis zelfkritiek. Maar om nu te voorkomen dat we in de donkere kou komen te staan, is het essentieel dat we onszelf eerst volledig accepteren met alle zogenaamde fouten en gebreken.

Kortom we zijn wie we zijn met alles erop en eraan en dat is goed! Daarna passen de zelfkritiek toe en nemen we onze verantwoordelijkheid door ons gedrag te veranderen. Niet "zeuren" maar doen!

Zelf(tevredenheid+kritiek)=1

Deze gedachte kwam gisteren in me op en paste mooi in een tweet. Maar de compactheid van de gedachte verdient wat meer woorden, bij deze dan.

Zo dikke tien jaar geleden had ik in de zogenaamde midlife-crises en onder invloed van allerlei psychologische inzichten kwam ik tot de conclusie dat één van de peilers van een "gelukkig" bestaan die van zelfacceptatie is. Met grote ijver heb ik mijn meeste projecties teruggenomen en mezelf geaccepteerd zoals ik ben.

Zelfacceptatie leidt tot zelftevredenheid, eigenlijk had dat in de bijsluiter moeten staan. Want zelftevredenheid leidt tot stilstand. Je ziet dat wel eens in een voorstelrondje waarin mensen dat wat hun passioneert, samenvatten in de zin van "van het leven genieten", kortom een beetje je ding doen, een glaasje wijn, lekker eten, maar ontwikkelen homaar, die mensen staan stil. Voor mij een schrikbeeld.

Stilstand leidt uiteindelijk tot achteruitgang en daarna weer incompetentie. Daarom is kritiek nodig! En wel van jezelf, echter na de zelfacceptatie. Want dan hoef je immers niet meer in ontkenning te leven. Dus ongezouten zelfkritiek (OZK) op alles wat je nog kan verbeteren.

Als je dan naar de bovenstaande formule kijkt dan betekent deze: dat wanneer je tevredenheid samen laat gaan met kritiek, dat je dan de juiste balans vindt en het meeste uit je leven haalt.

Ik ben benieuwd wat jij hier van vindt, ook als je het een dom verhaal vindt, reageer en ik zet je reactie eronder.