Blogs 2010 - December

27 december

De 'experts'

Vanochtend een artikel in het Financieel Dagblad. Het gaat over de enorme missers die de beleggingsanalisten in het afgelopen jaar hebben gemaakt. Het blijkt dat je in 2010 beter tegenovergesteld van hun adviezen had kunnen handelen. Ik vraag me af of dit een incident is of een symptoom van een veel groter probleem. Ik denk het laatste.

Wat me opvalt, is de enorme invloed die experts, adviseurs en interimmers het afgelopen decennium hebben gekregen. Telkens wanneer een manager iets niet weet dan huurt hij daarvoor iemand in. We zien het bij de overheid, we zien het in het bedrijfsleven. Het lijkt op een soort outsourcing van competentie. Als ik iets niet weet dan huren ik iemand in.

Laat ik u één van mijn principes vertellen en wel de volgende:

Voordat ik een advies van een externe inwin, zorg ik ervoor dat ik er zelf alles van af weet.

Want dit is de enige manier voor mij om te kunnen toetsen of de vermeende expert ook wel een expert is. Wat betekent dat voor een projectmanager?

In eerste instantie huur ik niet iemand in voor een projectbureau, maar kijk ik of het met het huidige team te regelen is.

Daarnaast verdiep ik me in de techniek van wat mijn team moet opleveren, alleen dan kan ik begrijpen waar de experts het over hebben.

Waar het op neer komt, ik schijf mijn verantwoordelijkheid niet af, maar neem hem. Als het dan nog nodig is om een expert in te huren? Dan kan dat, echter altijd zeer kritisch. Er is namelijk één ding waar experts heel goed in zijn en dat is in het versturen van de factuur.

--

20 december

Creatief Ondernemerschap

Vanochtend las ik twee krantenartikelen, ik twijfel welke van de twee het thema moet zijn van deze blog. In het eerste las ik dat woningbouwcoöperaties hun verlies van 199 miljoen in 2008 bijna hebben weten te verdubbelen in 2009 tot maar liefst 386 miljoen. Het andere berichtje ging over een grootschalige fraude met CO2 rechten. In neem ze alle twee.

Waar hebben we mee te maken en vraag ik me ook af wat het te maken heeft met projectmanagement, een dergelijke gedachtesprong kan tot interessante ideeën leiden.

Bij het eerste bericht moet ik meteen denken aan "missie", waar zijn coöperaties eigenlijk voor, voor de volkshuisvesting toch, dus om er voor te zorgen dat er voor iedereen een woning is. Wel de rijkere medeburgers vinden hun eigen weg wel, ik zie daarom geen enkele reden om projecten te gaan doen waarin we huizen bouwen en die dan later weer verkopen, dat is niet de primaire taak van een coöperatie. Maar je zal maar het idee hebben als duurbetaalde babyboomer dat je met geld van een ander ondernemerschap moet tonen.

Tja, en daar zit een deel van het probleem ondernemen met het geld van een ander. Dat is geen ondernemen, dat is in de meeste gevallen verspillen. Wanneer je het doet van je eigen geld, dan kun je je het niet permitteren om in megalomane projecten te stappen. En uiteraard zou het me niet verbazen dat de heren (en enkele dames) toch wel weer hun bonus op strijken. Er zijn zelfs jokers die miljonair geworden zijn van ten onder laten gaan van een bedrijf. Ik vind het onbehoorlijk dat je in loondienst miljonair kunt worden terwijl er aan de achterdeur mensen ontslagen worden.

Even terug naar projectmanagement. Je krijgt een budget en het is de bedoeling dat je daar binnen blijft. Het is geld van een ander dus gedraag je daarnaar.

Dan hebben we het tweede artikel. Deze praktijken noemen we, zolang ze nog niet zijn ontmaskerd: "creatief boekhouden", maar in werkelijkheid is het natuurlijk FRAUDE. Wie deze onzin bedenkt, verhandelen van CO2-emmissierechten, heeft weinig weet van de menselijke aard. Dergelijke constructies leiden tot fraude. De gelegenheid maakt de dief, zo zitten de meeste mensen in elkaar. Je kunt niet handelen in dingen die niet bestaan. Wat in hemelsnaam zijn CO2 rechten? Papiertjes? Zowel de mensen die deze dingen bedenken als degenen die ze misbruiken die deugen niet. Alleen de laatste groep is strafbaar die zijn bovendien deugnieten.

Even terug naar projectmanagement. Creatief boekhouden is uit de boze, dat doe je niet en verder, iets wat niet meetbaar is, dat moet je ook niet meetbaar maken omdat dat alleen maar tot fraude leidt.

Wat moeten we aan met dit soort verschijnselen, zijn ze van alle tijden? Waarschijnlijk wel. Ik vind dat we in onze organisaties en in onze opleidingen en trainingen meer ruimte moeten geven aan ethiek. Maar dat kan alleen wanneer machthebbers en beslissers zelf enig ethisch besef hebben. Interessant thema voor de feestdagen.

--

17 december

Mijn eerste haatmail

Ik had het niet durven dromen, maar gisteravond toen ik druk aan het twitteren was heb ik mijn eerste haatmail ontvangen.

Je kunt je niet indenken hoe blij ik ben, ik hoor er bij, ben ik ik nu een bekende Nederlander? Heb ik nu politiebescherming nodig? Moet ik een nieuwe bril kopen? Of krijg ik een koekje van mijn eigen deeg?

Wat leven we toch in een heerlijke tijd, waarin we hele bevolkingsgroepen over één kam scheren, waarin we gedane politieke beloften weer snel vergeten, waarin democratie synoniem is geworden aan "je zin krijgen", waarin onschuldige medewerkers uitgejouwd worden omdat een collega een beest is.

Heerlijk om in zo'n sfeer te mogen wonen. Een sfeer waarin bedrijven niet mogen ontslaan wanneer dat nodig is voor de overleving van het bedrijf. Waarin kunstenaars zonder talent subsidie krijgen. Waarin bij het minste sneeuwvlokje het verkeer ontregeld is. Heerlijk.

Toch is het interessant waar die verharding vandaan komt, ik merk het bij mezelf, helemaal begrijpen doe ik het niet, wat maakt dat ik snel een oordeel heb over mensen en situaties die ik niet ken? Zijn het bewuste keuzes? In ieder geval wel een diepe behoefte om te uiten wat me niet zint? Heel onbewust, maar eigenlijk nooit met kwade bedoelingen, en zo zal ook "Kabouter Pollewop" het wel bedoeld hebben. Want toen ik enthousiast zijn (of haar) tweet aan mijn eigen volgers retweette, reageerde de Kabouter met:

Dus naar alle waarschijnlijkheid zit er achter dit masker wel een aardig mens verborgen, die ik uit de grond van mijn hart, het beste toe wil wensen.

---

13 december

Laten we eens een boek schrijven

Meer dan één miljoen Nederlanders schrijft een boek. Ik heb wel eens gehoord dat Nederland één van de landen is met de met de meeste records ter wereld. Triest eigenlijk dat we ons daarin onderscheiden, sigarenplakkendende, beeldjesverzamelende, langstefricandelbakkende mensen. Wat schoolprestaties betreft hollen we wereldwijd achteruit. Nederland als een oersaai land.

Laat ik eens een boek schrijven met mijn ideeën en deze aan de wereld die daar niet op zit te wachten presenteren. Een bevriende uitgever zei me dat de meeste mensen die bij hem met een idee voor een boek komen nooit tot een afronding te komen.

Ik trek mijn geliefde uitspraak van Wittgenstein nog maar weer even uit zijn verband:

"Dat waarover je niet kunt spreken, moet je zwijgen"

Deze zin werkt op mij altijd weer lekker relativerend. Ik heb geen behoefte aan jouw ideeën als ze omrand zijn door een sluier van vaagheid die wijsheid moet uitstralen, ook interesseren me jouw gedachten niet als het een wiel is wat al decennia geleden is uitgevallen en helemaal stoor ik me als je je verschuilt achter vakjargon, vaak in het Engels, dat geen echte betekenis heeft.

Kom met een verhaal dat me diep raakt door echtheid en eenvoud, niet een ego dat dikker is als het boek zelf. Neemt niet weg dat als iemand uit therapeutische overwegingen een boek schrijft, dat wat mij betreft mag, maar geef het dan niet uit, je publiceert toch ook niet wat je met je therapeut bespreekt.

Sommige lezers denken nu vast, wat ben je cynisch, waarom toch? Dat klopt, uit therapeutische overwegingen ;-)
--

10 december

Spreekt u Nederlands

Taal is een bijzonder ding. Een van de grote filosofen uit de vorige eeuw stelde: "dat waarover je niet kunt spreken moet je zwijgen", met de wetenschap dat ik deze zin volledig uit zijn context haal en ernstig misbruik, wil ik hem toch als inleiding geven om misschien wel een van de grootste bedreigingen voor de professionalisering van het vak projectmanagement aan de kaak te stellen.

Naarmate ik ouder wordt merk ik een grote behoefte bij mijzelf aan Nederlandse begrippen voor het vak, ik denk dat dit komt omdat ik veel training geef en daardoor zaken tot zijn essentie moet terugbrengen, dat kan niet als ik er Engelse termen aan geef.

Wel eens een goed woord gevonden voor één van de volgende veel voorkomende Engelse termen:

- requirements
- scope
- issue
- charter

Waarschijnlijk antwoord je:
- eisen
- afbakening
- probleem of aandachtspunt
- mandaat

Maar elke vertaling is fout en is slechts een benadering van de betekenis die het woord in de oorspronkelijke taal heeft.

Wat zou het toch zijn dat we dit doen? Laatst bracht iemand me op een idee. Hij zei, dat mensen zo hun incompetentie verhullen. Daar zit wat in, mensen praten elkaar na en op een gegeven moment weten ze precies welke woorden ze in een bepaalde context moeten gebruik en iedereen doet het en is te bang om te vragen wat een bepaald woord betekent en als je het vraagt krijg je waarschijnlijk alleen een mond vol tanden te zien.

Ik word een beetje moe van al dat gepapegaai. Ik daag je uit om Nederlandse woorden te zoeken voor de bovenstaande (of andere termen) en deze aan mij op te sturen, dan kijken we of we hier een discussie over op kunnen zetten, die leidt tot een dieper begrip.
--

7 december 2010

Reden

Ik stond op het punt om me weer te ontgroepen van een Linkedin groep, iemand reageerde op een post met me te verwijzen naar zijn boek (waarvan ik het eerste hoofdstuk gratis kon downloaden), ik had al in gezegd dat ik een discussie wou en niet een reclameboodschap. Maar goed, sommig bloed kruipt kennelijk waar het niet kan gaan.

Mijn bedoeling is een open discussie over de vraag "wat is een business case?", mij intrigeert namelijk het ontbreken van een goed Nederlands woord. Ik heb zo iets van, als de taal er geen woord voor heeft dan bestaat het niet.

Maar goed, mijn weerstand overwonnen, primaire reacties onderdrukt, bij de tweede en de derde lezing viel mijn oog op het woordje REDEN.

De business case is gewoon de reden van het project, en daar word ik nu vrolijk van, hoe simpel, dat ik daar zelf niet op gekomen ben? Waarom doen we een project nu eigenlijk? Wel om deze reden. Nu kan ik de theorie verenigen met de praktijk.

Projecten hebben een reden en soms moet die reden onderbouwd worden met argumenten en berekeningen en soms niet omdat de baas het zegt. Heerlijk het leven is weer simpel. Ik hoef geen kruistochten te organiseren om iedereen te overtuigen van een business case, ik vraag gewoon: Heeft dit project eigenlijk wel een reden? En als daar geen antwoord op komt? Dan doe ik het gewoon niet.

Probleem opgelost. Als een probleem twee oplossingen heeft, dan is de simpelste meestal de juiste. Wat is het leven mooi.

Of degene die mijn post beantwoordde en zijn boek aanprees dit beoogde met zijn reactie dat betwijfel ik, maar als dank voor het woordje "reden" bestel ik nu zijn boek, in de hoop dat tussen alle ingewikkeldheid ook nog een simpel woordje zit dat antwoord is op vele vragen.

--

6 december, 2010

Ontgroepen van Grenzeloze triestheid

Er is een leuke groep op Linkedin waar ik regelmatig discussieer over planningsissues, de groep heet "Dutch Planning & Scheduling Professionals". Van tijd tot tijd poneert iemand een stelling of stelt hij een vraag en ontspint zich een discussie waar ik in ieder geval elke keer weer wijzer wordt. Het is gewoon leuk en die moeite waard om lid van te worden.

Ook op Linkedin te vinden, is een ongekende verzameling triestheid. Vorige week heb ik mij twee keer ontgroupt van discussiegroepen, die ook eindigden met de term "professionals", maar beter de naam kunnen krijgen van: "ZZP'r zoekt klus". Een willekeurige discussie loopt als volgt:

"Heeft er iemand ervaring met het invoeren van projectmanagement in het onderwijs?"

Iemand anders reageert:

"Ik heb eens een directie van een scholengemeenschap mogen helpen bij het tot stand komen van ... bla bla bla bla .. en nog een heleboel onzin ... bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla bla.

Met als afsluitende zin meestal zoiets als:

""Ik hoor het wel als ik je kan helpen."

Zonder grof te willen zijn, maar op dat moment liggen de etensresten van de vorige dag op mijn toetsenbord, gelukkig heb ik een IPad, want die heeft geen toetsenbord.

Nu wat netter: mijn verwachtingen van veel van deze zogenaamde "professionals" groepen zijn kennelijk veel te hoog gespannen. In discussiefora zie ik liever geen advertenties voor een training die men geeft, een boek dat men geschreven heeft, geen egotentoonstelling van hoe goed men nu wel niet is. Brgh .. Met heimwee denk ik terug aan de reacties op de ouderwetse nieuwsgroepen als iemand commercieel bezig was.

Mijn verwachting is, zeker bij Linkedin, is een professionele discussie, waarin je samen het vakgebied verdiept en niet verkapte contactadvertenties, daarvoor hebben we Twitter, Hyves of Facebook.

Maar goed zoals geconstateerd, mijn verwachtingen zijn te hoog gespannen.